Over de slow movement

In tijden van drukte, van vermoeidheid, van teveel prikkels en een te vol hoofd, waar ik teveel pieker en last krijg van mijn ego, weet ik nu ook: ho eens even Des. Even langzaam gaan nu. En een paar stappen terug. Slow down.

Ik ben koffie drinken steeds meer gaan waarderen de laatste tijd en ik zocht naar iets in de ochtend om wat meer traagheid te creeeren. Ik kocht de chemex, en hiermee maak ik nu elke ochtend een flinke kop koffie. Op Youtube vond ik een filmpje hoe je het beste koffie kan maken met een chemex. Geen druk op een knopje en het is er, maar een paar handelingen erbij. De filter vouwen, water erbij doen, draaien met je chemex om het filtersmaakje weg te halen, water eruit gieten, koffie erin gooien, en dan elke keer water erbij gieten. Al met al duurt het ongeveer 4 minuten, maar dan heb je ook een heerlijke koffie. En ik ben even in de vertraagstand, even rust. Even stil. Even opstarten.

Zoals bijna iedeereen (vermoed ik) heb ook ik last van de tijd, de dagen vliegen voorbij en er is altijd iets waarin ik tekort schiet. Mobiele telefoon wegleggen helpt al veel, maar gisteren gaf ik een tip aan een moeder die gezellig op bezoek kwam voor een bakje koffie en dat is: niet je tijd verspillen aan mensen of dingen die je geen energie geven.

Zij had er moeite mee, in haar omgeving wat energiezuigers (je kent ze vast wel), maar contact verbreken vond ze toch moeilijk.

Ik vertelde haar dat ik een paar jaar terug letterlijk alle namen van vriendinnen, kennissen, ex collega’s en weet ik veel wie nog meer met wie ik ook maar een beetje contact had op een papiertje schreef en vervolgens ging wegstrepen. Wie had ik de afgelopen maanden gesproken? Met wie zou ik, als het kon, vandaag nog afspreken? Wie gaf mij altijd energie? En bij wie voelde ik me moe of voelde het als een verplichting om af te spreken? Wegstrepen. Wie overbleef koester ik tot de dag van vandaag. Nooit spijt van gehad.

Van de week een lemon ricotta cake gebakken. Met zelfgemaakte lemoncurd. Rasp en sap van een citroen in een kommetje, suiker erbij. Au bain marie koken, en blokjes boter erbij doen. En dan ongeveer 20 minuten wachten tot de curd steeds dikker wordt. Roeren zo af en toe. Ik stond in de keuken, de kinderen speelden met vriendjes op het dek. Moeders waren langsgekomen. Man kwam thuis van werk. Het huis was vol, het was druk, rumoerig, maar gezellig. En ik bleef rustig te roeren, te kijken naar de lemon curd tot het precies goed was.

Tig series die ik nog wil kijken. Dark. Orange is the new black. High Maintenance. Big little liars. The Clinton affair. Eerst wil ik zsm afkijken, dan is het maar klaar. Maar dan bedenk ik me, rustig aan. Een aflevering per keer, rustig tot me in nemen. Waar gaat het over, wat is het verhaal, wie zijn de acteurs, actrices?

Voor mij is dat de slow-movement. Het biedt rust en evenwicht. In de huidige maatschappij waarin alles zo snel gaat, waarin alles en iedereen steeds harder werkt wil ik juist rustiger aandoen.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store