Over de liefde een beetje

Nr2. en ik hebben een aardige flow de laatste tijd. We kunnen soms echt als twee kemphanen tegenover elkaar staan. Ik schrijf er ook een stukje over in mijn boek, waar nr1. echt op een confronterende pijnlijke manier een spiegel is, is nr2 vooral heel erg zichzelf is. Hij volgt helemaal zijn eigen pad, doet wat hij wil, en dat is mooi natuurlijk, maar liever niet in mijn huis.

Hij doet vooral wat hij wil en als ik zeg dat hij iets anders moet doen, dan schreeuwt hij keihard “nee!”.

Maar de laatste tijd dus niet. Of misschien is er gewoon nu ook veel meer rust thuis, zit ik best lekker in mijn vel en heb ik veel meer geduld met hem. Heust, hij heeft nog buien. Laatst nog. Het was bijna etenstijd, maar hij wou een koekje. EEN KOEKJE! IK WIL EEN KOEKJE MAMA!! NEE, GEEN MACARONI, EEN KOEK! JE!

Nou dan gaat hij heel hard schreeuwen en huilen en staat hij boos tegenover mij met zijn armpjes om elkaar heen. En normaal gesproken zou ik dus terug schreeuwen: NEE, JE KRIJGT VERDORIE GEEN KOEKJE!! NEE! GEEN! KOEK! JE! maar nu laat ik hem even en vervolgens ga ik zitten en zeg ik: kom maar even. Kom maar even bij mama.

Hij is ook de grootste knuffelbeer dus dan komt hij op mij af, tranen in zijn ogen, over zijn wangen, gesnik, maar wel met zijn handjes naar mij toe, om mijn warme knuffel in ontvangst te nemen.

Vandaag was LOML even thuis en die keek het even aan, ik moest een beetje lachen, en zei tegen nr2. terwijl ik met hem aan het knuffelen was “ik hoor je lieverd. Mama hoort je. Volgens mij ben jij boos. Volgens mij voel jij je nu niet gehoord”.

Nou hebben mijn man en ik een soort van running gag waar we zo tegen elkaar praten als we wat moe zijn. “Schatje, ga jij maar even terug naar je innerlijke kind. Luister maar naar die kleine LOML, wat zou hij nu willen?”.

Dus op het moment dat ik zo tegen nr2. praat kijken we elkaar aan, moeten we een beetje lachen, maar tegelijkertijd merk ik wel dat nr2. wat afkoelt.

Gisteren stond ik onder douche, eindelijk eens mijn haren te wassen (twee weken, gewoon geen zin in, en waarom zou ik ook), tot ik voetstappen op de trap hoorde.

De deur ging open, en daar stond nr2. in de badkamer. Wat is er, vroeg ik, wat wil je?

Papa zegt dat jij even rustig wou douchen, zegt hij vervolgens terwijl hij mij al met een grijs aankijkt.
Dat klopt, zeg ik, maar dat maakt jou natuurlijk niets uit he.

Hij moet lachen. Nou wil je samen met mama douchen dan, vraag ik hem vervolgens.

Hij weet niet hoe snel hij zijn kleren uit moet doen en al snel staat hij naast mij onder de warme douchestraal. Met twee bekers die hij elke keer vult, en een speelgoedhaai waar hij mee speelt. Ik heb nog een beetje ruimte om de scrub van mijn lichaam af te halen en het haarmaker in mijn haar uit te spoelen.

Maar naast mij een warm druk lichaampje, die nog met zijn moeder wilt douchen en ik vind het heerlijk.

(Overigens vroeg nr1. vandaag of er ook “ooit een zusje zou komen”, ik weet niet waar hij dat vandaan haalt, en vervolgens vroeg hij “gaat dat zusje dan op mij lijken”, en ik zei “misschien wel”, en toen zei hij “en gaat ze dan net zo mooi als mama zijn”, en MIJN HART, MIJN HART)!

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store