Over de liefde, dan maar weer, toch wel

Zaterdag poste ik een foto van LOML op instagram, met de caption “do i love him or do i just want hem to plak achter het behang, i just dont know anymore”.

Velen moesten erom lachen, heel herkenbaar was het ook, en een paar zeiden “het kan allebei natuurlijk” en dat is ook zo.

Ik wil mooie herinneringen kweken, mooie tradities toevoegen. Ik denk aan sinterklaas, en suikerfeest, maar ook, elke zaterdag verse broodjes uit de oven, met z’n allen ontbijten.

Dus haalde ik broodjes en zalmfilet, vinden de jongens zo lekker, en heerlijke sausjes, zoals muhammara, mijn nieuwste verslaving, net als kruidenboter met zeezout, ook zo lekker, en natuurlijk belegen kaas, mijn lievelings.

En ik dekte de tafel en LOML kwam naar beneden en zei “beter halen we een kleed , en pas op met die scherpe broodmes, doe maar niet op tafel, en wil je ook zo’n bak kopen waar al het beleg in kan” en ik werd opeens zo pissig op hem, irritante gozer, dacht ik, ik sta hier met mijn goede gedrag mooie herinneringen te kweken en jij hebt weer eens te zeggen wat er allemaal beter moet.

Maar ik zei het niet, natuurlijk, want praat jij maar lekker verder, dacht ik, en daarna was het ook goed, en toen poste ik die foto.

Wat is er, vroeg hij, toen ik de foto maakte, en ik zei: oh niets hoor lieve schat, en hij moest lachen, en zag het misschien al aankomen, ja ja, zei hij.

Later die dag gingen we vloerbedekking kopen (voor op zolder), en we haalden een vriendje van nr2. op, die zou bij ons spelen, en ik kreeg een mailtje van iemand die onze witte eettafel die ik op marktplaats had gezet,wou ophale.

De eettafel stond in de garage, en via de pantry wou ik weer naar binnen.

Dat wist LOML, en hij besloot snel via de keuken de deur op slot te doen.

Ik moet weer omlopen, via de voordeur naar binnen, en daar staat hij, mijn man, mijn grote liefde, met een grote glimlach.

Of meer een grijns. Ik zie hem staan, in de hal, met die paar rimpels rond zijn ogen (“die komen van jou, Des), zijn grijze haren bij zijn slapen (“ook van jou Des)”, een grijze joggingbroek met zijn grijze hoody van Levis. Zijn zachte krullen (“wil je die ene shampoo voor krullen kopen Des, van Andrelon, die maakt mijn haren zacht”).

Hij kijkt me aan. “Zat de deur op slot misschien van de garage?”. Met zijn handen vormt hij een hartje. “Op slot, net zoals jouw hart voor mij allesomvattende liefde?”.

Wat ik zei, love him or plak achter het behang, ik weet het soms echt niet meer.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store