over de liefde dan maar weer

Bekentenis: bij de zwemles van de jongens heb ik laatst een knappe man gespot. Een vader die daar dan ook zit te wachten op zijn zoontje. Daarna moet zijn dochtertje zwemmen, dus dan blijft hij weer wachten. Niet dat ik zo op hem let, dat vertelde dat dochtertje aan mij, een heel lief spontaan sociaal meisje van een 7 jaar.

Het is dus een knappe man, tenminste dat vind ik, want smaken verschillen. Ik ga ook niet doen alsof ik getrouwd en heilig ben en mijn ogen in mijn broekzak heb zitten, natuurlijk kijk ik nog weleens om me heen. Soms bewust, heel vaak onbewust, dat ik dus gewoon opeens een knappe man of vrouw zie.

Het verschilt natuurlijk, wanneer iemand knap of mooi is. Soms zie ik prachtige mannen of vrouwen (laat ik maar gewoon mensen zeggen) die iedereen mooi zou vinden, maar dat vind ik persoonlijk dan weer wat saai. Juist die persoon met net wat imperfectie, die vallen mij op. Daar kijk ik daar dan net wat langer naar.

Die vader dus bij zwemles is niet perse een hele knappe man. Maar hij oogt altijd heel relaxt, hij leest altijd een boekje, zo af en toe komt zijn dochtertje bij hem op schoot zitten, waar ze even met elkaar praten. Soms heb ik oogcontact met hem, maar dan kijk ik altijd meteen weg want ik wil geen verkeerde signalen geven en bovendien ben ik echt een ontzettend slechte flirt (dit is voer voor een ander stukje, geloof me).

Maar goed, ik wou naar de liefde.

Want LOML was een paar dagen weg. Ik wist wel ongeveer wanneer hij thuis zou komen, maar dat was ook een beetje afhankelijk van zijn planning, dus ik zei: als je toch langer moet, blijf daar dan in plaats van dat je weer thuiskomt voor een paar dagen en weer weg bent.

Gistermiddag hadden de jongens judo. Ik zat op een bankje te wachten, nr3 was met andere kindjes aan het spelen. En toen keek ik toevallig even op en zag ik een man de zaal binnenlopen. Sneaker, spijkerbroek, een groen adidas jasje. Een baardje, krulletjes, ietwat in de war. Ik zag hem al van ver lopen, toen kwam hij de zaal in en voor heel even dacht ik “van welke kind is deze knappe papa?”. Ik vond hem echt heel knap, iets mysterieus uitstralen, tot hij steeds dichterbij kwam aanlopen, nr3 opeens naar hem toe ging rennen, armpjes gespreid en luid “papa!!!” roepend.

Toen besefte ik: van mijn drie kinderen is dit dus de papa. Wat een geluksvogel, die vrouw van hem.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store