over de liefde dan maar weer

hij is weer thuis, die man van mij.
Zijn krullen zijn wat langer geworden.

Er loopt weer een man in huis. Zware voetstappen op de trap. Een volle wasmand met vooral veel sportkleren. Natte handdoeken op de grond. Joggingbroeken liggen overa. Een goedemorgen schat, in de ochtend. Een kus als hij weggaat.

In het weekend, als de jongens in de woonkamer zitten. Papa en mama komen zo, blijf nog even rustig spelen, zeggen we terwijl we de slaapkamer inglippen.

En we liggen in bed, onder de dekens, lekker warm. De gordijnen op een kiertje, schemerlicht in de slaapkamer.

We kijken ondeugend naar elkaar. Hij lacht, ik lach terug,
en dan opeens toch weer serieus.

Ik ga met mijn vingers door zijn krullen, hij doet zijn ogen even dicht, ik ga met mijn wijsvinger over zijn wenkbrauwen en zeg: ik wil die van jou, die van mij zijn lelijk. Het is echt waar, nr1 en nr3 hebben mijn lelijke onregelmatig gegroeide wenkbrauwen al staat het bij hun, natuurlijk, prachtig, en bij mij verschrikkelijk.

Maar nr2. heeft de wenkbrauwen van zijn vader, dik, perfecte vorm, volgroeid, er hoeft niets meer aan gedaan te worden.

Dan uit de woonkamer: mama, papa, kom, waar zijn jullie.

We zijn hier, roep ik terug. Precies hier.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store