Over dat prachtige proces wat soms gaande is

  • Vorige week haalden we een vriendje van nr2. op, van de oude school, van de oude wijk. We reden door de wijk en opeens bedacht ik me dat ik niets voelde. Geen heimwee. Geen nostalgie. Geen kriebel in mijn buik. Ik wist, we gaan het vriendje ophalen, en dan naar huis.
    Huis. Het nieuwe huis. Thuis.
  • De week daarvoor regende het, dus ging ik met nr3. naar het overdekte winkelcentrum in de oude wijk. Hij spelen bij het speelhuisje, ik rustig zitten. Opeens word ik aangesproken door een vrouw van de oude school. Haar functie is daar brugfunctionaris, ze doet van alles. De intake van nieuwe leerlingen, maar ze zorgt ook voor de gezinnen die net wat meer hulp nodig hebben. We praten met elkaar. Ze is blij dat ze mij ziet. Je bent niet fijn weggegaan he, zegt ze. We hebben het over het pesten van nr1. de problemen van de school, de kwetsbare wijk, over eventuele oplossingen. Ik vertel haar eerlijk dat ik het weggaan uit de wijk ontzettend moeilijk vond, dat ik teleurgesteld ben in de school “dat mag je ook, zegt ze, dat recht heb je”, over ons nieuwe huis.
  • Onze keuken wordt steeds mooier. We hebben het nieuwe aanrechtblad, de keukenkastjes zien er veel mooier uit, we hebben ze een nieuw kleurtje gegeven, en een prachtige mooie oven. Volgende week wordt de muur achter het aanrechtblad betegeld, ik kan niet wachten. De nieuwe banken komen bijna, stapje voor stapje wordt het huis ingericht.
  • We haalden er maar liefst twee soort van *kuch* “opvoedcoaches” bij, hoe om te gaan met het boze drukke gedrag van nr2 en eigenlijk is het enige wat ik van deze gesprekken geleerd heb is hoe belangrijk het is dat ik goed voor mezelf moet blijven zorgen. Hulp durven vragen. Goed eten. Stilstaan. Blijven sporten. Blijven uiten. Pas dan, en alleen dan, kan ik de beste moeder zijn.

Ik denk aan bovenstaande dingetjes. Hoe al die gebeurtenissen op een juist moment komen. En ik realiseer me wederom hoe goed ik me nu voel. Of, nouja, niet alleen goed, maar weer mezelf vooral. Dat ik nu balans voel. Hoe alles steeds meer een plekje krijgt. Hoe ik steeds meer aard. Hoe ik me steeds meer thuis voel, thuiskom, in het nieuwe huis. Hoe ik steeds weer erachter kom wie ik ben, Des, wie ik echt ben.

En doordat ik zo dicht bij mezelf sta er weer van alles vrijkomt. Mooie dingen. Weer tijd hebben om drie keer in de week te sporten bijvoorbeeld. Of ultiem genieten van nr3. omdat we hebben besloten hem toch van de peuterspeelzaal te halen. Dat ik weer volop plannen zit, dingetjes, ideetjes, projecten, hoe steeds meer mijn boek vorm krijgt, het onderwerp, zinnetjes die zich in mijn hoofd vormen…

elke keer kom ik er weer achter wat voor prachtig proces ontstaat als je maar gewoon toelaat. Dat onrustige, dat warrige, dat verdrietige, dat angstige, dat pijnlijke, dat confronterende. Voel maar. Ga er maar doorheen. Nee, niet haasten. Het gaat pas weg wanneer het tijd is.

Pas dan gebeuren er mooie dingen. En hoe belangrijk het is dat ik dat voor altijd eens weet Des, kom op. Ik herinner me net de corona quarantaine in maart. Ik herinner me een paar winters geleden. Ik herinner me dat moment in 2016 toen ik eindelijk eens toeliet.

En het stelt nooit teleur. Achteraf gezien. En ook nu weer. Dat ik denk, Des, was het nou zo moeilijk, dat voelen, dat toelaten, geconfronteerd worden met jezelf?

Ja, misschien wel. Dat moment. Dat maakt het, denk ik, toch elke keer weer zo lastig. En toch blijf ik proberen. Nu. In de toekomst. Altijd.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store