Over corona en dus ook over de liefde

(vaak schrijf ik stukjes vooruit, dit is een stukje dat ik een “live” schrijf. Ik ben net wakker met een vol hoofd en alles schreeuwt in mij dat ik het even van me af moet schrijven.
Alsjeblieft dus.
En sorry voor de warrige gedachten (maar jullie zijn vast niets anders van mij gewend).

Begin maart zat ik nog in een, best wel drukke, sauna met vriendin J.
Vorige week donderdagmiddag sprak ik nog af met vriendin A. en haar dochtertje. Doen we een knuffel, vroeg ik haar toen ik haar na 6 maanden weer eens zag. Ja tuurlijk, zei ze, en we gaven elkaar een dikke knuffel.
Donderdagavond had ik nog een date night met LOML. We zaten in een thais restaurant.

Vanaf vrijdag ging het snel. Nr2. had een klein snotneusje dus ging niet naar school. Mijn mailbox stroomde vol. Alles gaat dicht. Alles houdt er mee op.

Zaterdagmiddag loop ik met nr3. naar de stad. Dan al zit mijn hoofd vol.

Maandag begint het thuiszitten. We krijgen veel mailtjes van school. Ik haal schoolwerk op voor nr1. Nr2. krijgt een pakketje met knutseldingen.

Voor ons gezin verandert er niet veel. Het voelt een beetje als vakantie min de playdates. Als thuismoeder ben ik dit gewend. In de ochtend maakt nr1.eerst zijn schoolwerk. Daarna gaan we wandelen. In de middag, als nr3. slaapt, mogen ze achter de playstation. Daarna mogen ze alleen spelen. We hebben een kast vol bordspelletjes, ook daar wordt tot nu toe gretig gebruik van gemaakt. De jongens mogen later naar bed.

Ik wil zo min mogelijk naar de supermarkt, niet naar de stad, niet naar het winkelcentrum in de wijk. Mijn man doet vanaf nu alleen de boodschappen.

We leefden al in een klein kringetje met mensen. Alleen naaste familie. Een vriendin, zo af en toe. Uitgaan, in cafe’s zitten, naar feestjes gaan, het heeft zo toch z’n voordelen om huismussen te zijn.

Er is een reden dat dit nu gebeurd, appte mijn zusje. Ja, ik geloof daar ook in. Al die grootmachten, al die ego’s die de hele wereld hadden. Nu gaan we ontdekken hoe de wereld, hoe wij, hier mee om gaan. Gaat het alleen om jezelf of denken we nu ook aan anderen?

Maandag vroeg ik op instagram hoe het met iedereen gaat. Vele reacties. Het is tijd om nu naar mijn intuitie te luisteren, zei iemand. Ik vind dit ook wel eng, zei weer een ander. Hoe moet ik thuiswerken en mijn kind helpen met zijn schoolwerk, vroeg iemand anders zich af.

Angst, onzekerheid, paniek, het is normaal om dat nu te voelen. Ik voel het ook. Vooral als ik het nieuws kijk of lees, ik heb dan ook vanaf gisteren besloten om dat niet te doen.

En tegelijkertijd geniet ik van alle mooie dingen die ik voorbij zie komen. Mooie initiatieven die opgezet worden. In de buren app vele oproepjes van mensen die boodschappen willen doen of een rondje met de hond willen lopen voor zij die in thuis quarantaine zitten. Tips hoe je de lokale ondernemer of de zzp-er kan ondersteunen. Op instagram worden accounts van zzp-ers gedeeld voor meer aandacht. Ik geniet van het applaus dat ik gisteravond hoorde.

“Ik vind dit ook een mooie tijd”, appte mijn vriendin R. gisteren. En misschien moet ik het vooral ook zo zien vanaf nu. Een mooie tijd.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store