We gingen naar de bioscoop gisteren en keken de prachtige film So Long, My Son. Een lange zit (maar liefst drie uren duurt de film), maar meer dan waard.

Je ziet de hoofdrolspelers ouder worden in de film, en toen moest ik daar aan denken. Ouder worden, ikzelf. Mijn gezin. Mijn familie.

Eerder op de dag lunchten we samen, mijn man en ik (tip: neem het broodje pulled chicken). We zaten vlakbij het raam, keken naar buiten. Het regende een beetje. Mensen liepen langs. Toeristen. Oude mensen. Studenten. Ik zag twee jongens elkaar begroeten.

Ik ben zo benieuwd later, zei ik tegen mijn man. Als onze jongens groter zijn. Zie je het voor je? Hoe zullen ze eruit zien? Ik denk dat nr1. dan fietst op een een simpele zwarte fiets. En nr2. op een scooter. Dat ze elkaar tegenkomen in de stad. He broertje, jij ook hier? Misschien komen ze even thuis, misschien studeren ze ergens anders. Ja tuurlijk, zal nr2 zeggen, even was brengen bij ma. Volgens mij krijg ik net een app van haar. Dat ze vanavond iets lekkers gaat koken. Kom je ook? Waar is nr3 trouwens?

Dat nr1. gaat zeggen dat nr3 nu in een ander land is. Want die zal natuurlijk wel gaan reizen. Denken we. Het is onze favoriete thing to do, mijn man en ik, vooral als de jongens er niet zijn. Praten over hoe het later gaat.

Meisjes zullen over ze praten, zei ik. Dan zeggen ze tegen elkaar “nr1. heeft ook een broertje he, ken je die? Dat is ook al zo’n lekkerdje”. Ik weet het zeker. Ik ben tenslotte ook jong geweest.

Of nog eerder, als ze op de middelbare school zitten. Nr1. gaat zijn huiswerk wel maken hoor, zei ik. Mijn man wist het nog niet zeker. “Ik zie ook wel voor me dat hij zich heel snel verveelt”. Ik denk dat nr3. het natuurlijk het makkelijkste zal krijgen. Die gaat vragen of zijn broers hem willen helpen met huiswerk, wedden?

We keken naar buiten, mijn man en ik. Een oud stel liep langs. Wandelschoenen. Afritsbroek, kaki kleur. De vrouw had sandalen aan. Een grote rugtas. Makkelijke kleren. Ze bleven even staan. Keken op een papiertje. Toeristen misschien. Dit zijn wij later, zei ik tegen mijn man. Ik kan niet wachten, zegt hij.

Ik heb geen problemen met ouder worden. Met rimpels krijgen. Met tijd die gaat. Ik kan niet wachten, stiekem, nog meer wijsheid vergaren.

In de bios kijk ik naar mijn man. In het licht van de film zie ik zijn volle bos krullen. Hoe ouder hoe hij wordt, hoe knapper. Hoe mannelijker. Hoe zal hij er over tien jaar oud zien, twintig jaar? Een stuk grijzer. Meer rimpels bij zijn ogen. Ik probeer het voor me te zien. Het beeld dat ik zie is halfjes. Een halve LOML die er uit ziet zoals nu en een iets oudere. Helder krijg ik het niet.

Het geeft niets. Het is dan. Later. In de toekomst. En tegelijk is het ook wel ergens nu. Waar ik nu ben.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store