Ontnuchterend (deel 1)

Ontnuchterend, dat is wel het woord voor 2020. Voor ons in ieder geval. Omdat er nog wat dingen spelen op dit moment wil ik er niet teveel op ingaan hier online, toch wil ik ook graag proberen uit te leggen wat dan precies ontnuchterend voor ons is geweest dit jaar (vandaar ook een deel 1, misschien ooit een deel 2).

Het begon al tijdens het begin corona, toen de kinderen niet meer naar school konden en ze dus noodgedwongen thuisonderwijs kregen.

Ik sprak met mede moeder vriendinnen. Hoe ging het thuisonderwijs bij hun? Ze lieten mij zien waar ze mee werkten. Bijna alles ging via de app van school. Schoolboeken, werkboeken, de opdrachten, de communicatie met de juffen en meester. De kinderen van mijn medemoeders, ongeveer dezelfde leeftijd als mijn kinderen, zitten op een vrij witte school.

Lichtelijk verbaasd was ik. Ik kon meteen zien dat het niveau hoger lag dan het thuisonderwijs waar ik mee te maken had bij mijn kinderen. De school werkt niet met een app. De opdrachten die nr1. en nr2. kregen waren makkelijk, een reden waarom ik vooral nr1. door liet werken.

Inmiddels zijn we verhuisd. De kinderen zitten op een nieuwe school. Een school zo wit dat ik de enige niet-witte moeder op het schoolplein ben. Een klassenfoto is net gemaakt, het donkere koppie van mijn nr2. valt op tussen alle witte gezichten van zijn klasgenootjes.

Van de week kregen we, in verband met corona, geen informatieavond op de school, maar een leuk filmpje in elkaar geknutseld door de juf van nr2. die nu in groep 3 zit. In het filmpje liet ze zien met welke werkboekjes ze werken, wat ze verwachten van de leerlingen, welke “vakken” er worden gegeven.

Ik dacht aan nr1. die vorig jaar in groep 3 zat, op de oude school. Meteen was voor mij duidelijk wat het niveau verschil was. Op de nieuwe school was de stof veel uitgebreider, het niveau veel hoger, meer lesstof wordt aangeboden.

Wat er nu dus gebeurd is dit: je hebt een kwetsbare school in een kwetsbare wijk waarvan het niveau een stuk lager is dan de school waar de kinderen nu op zitten, in een witte hoogopgeleide wijk.

Hoe kan het dat we in 2020 in Nederland nog steeds uitmaakt waar je wordt geboren, in welk gezin, in welke wijk, en naar welke school gaat? Ik vind het bizar. Ik vind het eigenlijk shockerend.

Ik denk aan al die kinderen waar zoveel potentie in zit, en het er wellicht niet uit wordt gehaald puur omdat ze de pech hebben op een school te zitten waar het niveau lager is dan een, laten we gewoon zeggen hoe het is, rijkere witte school

Noem mij naïef dat ik hier misschien nu pas achterkom. Ja tuurlijk, ergens wist ik het. Maar om het zo van dichtbij mee te maken, dat je echt het verschil kunt zien, dat is dus echt ontnuchterend. Dat is precies wat het is.

(wellicht is dit wel een deel 1 trouwens).

(En ik wil hier iets aan doen. Ik wil hier echt, echt iets aan doen. Dit probleem in Nederland doet mij echt iets. Omdat ik van dichtbij zie wat het doet met kinderen die van kleins af aan moeten knokken voor hun plek in de samenleving. Kinderen die hier zijn geboren, net zoals jij en ik. Ik vind dit zo verdrietig. Maar daar los ik het niet mee op. Ik weet niet waarmee dan wel. Maar echt, als er iemand is die dit leest en met mij mee wilt denken, graag!)

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store