Bij mij op de sportschool heb je een hoek met allemaal halter gewichten, kettlebells,dubbells en weet ik veel wat. Mijn pt noemt het altijd het krachthok. Dan zijn we samen aan het trainen en dan zegt hij “kom we gaan nu naar het krachthok”, en dan denk ik alleen maar “spierpijn”.

Als ik alleen train wil ik daar ook wat oefeningen doen. Je hebt er een hele grote spiegel en daar wil ik weleens naar mezelf kijken, niet alleen hoe mooi ik ben (ben ik), maar ook naar die geweldige *kuch* spieren van mij, maar natuurlijk vooral om te zien of ik de oefeningen een beetje goed en recht uitvoer (ik ben nogal onhandig wat dat betreft).

Mijn man, die bij dezelfde sportschool traint, vroeg mij eens of ik daar ook weleens sport, in het krachthok. Voel je je daar ook ongemakkelijk, vroeg hij mij toen.

Hij vroeg het me omdat ik daar natuurlijk tussen alle spierbundels sta, bijna allemaal mannen in alle mogelijke formaten en ik sta daar dan met mijn strakke roze fitlegging en dito shirtje.

Mwah, zei ik toen, het valt wel mee.

Later dacht ik er wat kritischer over na. Ik voel me daar namelijk wel ongemakkelijk. Alleen, zo realiseerde ik me tot mijn schrik, heb ik dat ongemakkelijke gevoel altijd als normaal bestempeld.

Toeval of niet, de laatste dagen denk ik er steeds vaker over na, ook omdat ik er steeds meer dingen over voorbij zie komen. Is het niet een artikel bij blendle dan is het wel 1 van die supervrouwen die ik volg op instagram die weer eens een boeiende blog delen. Blogs waarbij ik regelmatig denk “maar wacht eens even, dit heb ik ook meegemaakt, dit is dus niet normaal?

Een voorbeeld.

Ik denk aan mijn eerste verkering, ik was 16, dat ging uit, en niet snel daarna kreeg ik een nieuw vriendje. Vergeet alsjeblieft niet dat ik dus nog maar 16 jaar was: puber en heel kwetsbaar, toen ik eens in de stad werd aangesproken door een meisje van de school “ik heb gehoord dat je al geneukt hebt met je nieuwe vriendje”.

Voor de duidelijkheid: ik had op dat moment nog niet geneukt met mijn toen nieuwe vriendje. Ik weet nog hoe vernederd ik me voelde, zo aangesproken worden door een meisje van de school, die kennelijk dus iets over mij gehoord had wat ook nog niet eens waar was, maar het was ook vooral hoe ze het zei “jij hebt al geneukt”.

Niet veel later na dat akkefietje hoorde ik steeds meer roddels over mij: dat ik niet alleen geneukt had met 2 jongens (!!!), maar zelfs wel meer. Let wel: ik ben bijna 36 jaar, dus ruim 20 jaar ouder en ik voel het gewoon nog steeds in mijn buik als ik er aan denk hoe ik me toen voelde.

De jongen, mijn tweede vriendje, had overigens met veel meisjes het bed gedeeld, die verhalen gingen tenminste rond. Maar ik weet nog heel goed het verschil tussen zijn en “mijn” roddels die ik maar in 1 zin kan samenvatten: een man die veel vrouwen heeft gehad is stoer, een vrouw die veel mannen heeft gehad is een hoer.

Ik weet ook nog goed hoe ik toen tegen een vriendinnetje zei “ach, het is nou eenmaal zo”.

Het is nou eenmaal zo. Er valt nou eenmaal niet veel aan te doen. Ik mag als vrouw kennelijk niet met veel mannen het bed delen, genieten van een single leven, want dan ben ik een hoer, vies, gebruikt, een slet. Een man met dito ervaringen of zelfs meer, zal een high five krijgen en zeker niet als vies worden bestempeld.

Ik denk aan meer ervaringen. Geknepen worden in je kont in de discotheek (ja jeetje Des, had je maar niet een strakke broek aan moeten trekken), dronken mannen die ongevraagd in je borst knijpen. Gedwongen worden door sex, nu zal het een geval #metoo zijn, maar toen, ach Des, doe niet zo flauw, je zal zelf ook wel flirterig overkomen, dan kan je toch ook wel met hem naar bed gaan?

Een vrouw die alleen loopt in het park zal altijd dat onveilige gevoel hebben, continue achter zich omkijken, en als er al wat gebeurd dan is er altijd wel 1 iemand die zal zeggen: je loopt toch ook niet alleen in een park?

En dan lees ik een interview met Caroline Criado Perez, schrijfster van het boek “onzichtbare vrouwen”. Caroline zorgde er in Groot-Brittanie voor dat de vrouw niet van het bankbiljet verdween, door haar staat Jane Austen nu op het 10 pond biljet (overigens kreeg ze voor deze actie vele doodsbedreigingen binnen). Onzichtbare vrouwen onthult de verborgen manieren waarop vrouwen vergeten worden en de impact van die uitsluiting op hun gezondheid en welzijn.

In het interview noemde ze voorbeelden die grote eye openers voor mij zijn:

  • dokters stelen vaak de verkeerde diagnose bij vrouwen met een hartaanval omdat ze niet dezelfde symptonen vertonen als bij mannen.
  • nieuwe medicijnen worden vaak amper getest op vrouwen of vrouwelijke dieren.
  • viagra was bedoeld om hoge bloeddruk te behandelen. Dat het ook erectieproblemen verhielp, werd tijdens de test op mannen per ongeluk ontdekt. Maar er zijn ook aanwijzingen dat viagra ook goed kan helpen tegen menstruatiepijn. Maar het onderzoek daarnaar is weer stopgezet, want geen prioriteit.
  • mobiele telefoons worden getest op mannenhanden, niet op vaak kleinere vrouwenhanden.
  • Heel veel bedrijfskleding houden geen rekening met borsten. Hierover zegt Caroline “heel gek, we leven in een maatschappij die geobsedeerd is door borsten maar wanneer de lichamelijke veiligheid van vrouwen aan de orde is zijn ze opeens nergens te bekennen”…
  • autogordels worden vaak getest op mannen en niet bij vrouwen, die dus borsten hebben waar de gordel vaak wordt afgekneld. En de stoel is ook vaak ontworpen naar mannenmaat (groter/zwaarder).
  • hele grote eye opener voor mij: waarom staan er altijd langere rijen bij vrouwen wc’s dan bij de mannen? Omdat wij vrouwen meer tijd nodig hebben: denk aan het verwisselen van tampon/maandverband, en we moeten vaak een luier verwisselen van de baby (waarom staan deze trouwens nooit bij de mannen?).

Terug naar de vraag van mijn man of ik me ongemakkelijk voel in het krachthok. Ja, mijn antwoord is ja, ik voel me wel ongemakkelijk. Sterker nog: ik voel me eigenlijk altijd ongemakkelijk tussen een grote groep mannen. Het is mij opgevallen dat ik me altijd probeer te meten aan hen, geen schunnige grapjes (niet netjes), niet boos worden (niet vrouwelijk), niet te timide overkomen en vooral “net zo slim over te komen”.

En ik wil dat niet meer.
Ik wil me niet meer ongemakkelijk voelen als vrouw tussen mannen. Ik wil me sowieso niet meer ongemakkelijk voelen als vrouw zijnde.
Dat moet gewoon klaar zijn, en dat kan alleen maar met hulp van andere vrouwen.

Als ik hoor dat iemand zegt “daar zal ze het wel zelf naar gevraagd hebben” dan is het mijn taak als vrouw om daar tegen in te gaan. En ik kom er nogmaals bij dat het niet alleen belangrijk is om elkaar te steunen, als vrouwen onderling, maar dat we ook de mannen nodig hebben. Ja tuurlijk.

En tegen dat meisje van de school die mij aansprak in de stad zeg ik nu met terugwerkende kracht: met wie ik wel of niet neuk gaat helemaal niemand wat aan.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store