Vandaag was het nationaal voorleesontbijt op school. De kids ontbijten dan op school en er wordt een boekje voor gelezen. Of ik wou helpen, en natuurlijk wil ik dat, had ik trouwens al verteld dat ik klassenmoeder ben? Klassenmoeder is natuurlijk ook gewoon het nieuwe social influencer, laten we eerlijk zijn.

Ik kon nr3 ook gewoon meenemen, kwam mooi uit, want ik had ook geen oppas. En nr3 pakt iedereen in natuurlijk met die grote donkere kijkers van hem inclusief lange krullende wimpers. Die legde ik dus op de grond, hij vermaakte zich wel, en zelf hielp ik de kindjes met het ontbijt.

Toen het afgelopen was ging ik weer naar huis. Het had gesneeuwd en ik moest de kinderwagen flink doorduwen, het was koud, maar nr3 was nog steeds vrolijk, gelukkig. Ik legde hem thuis op bed, ging zelf even mediteren, een boekje lezen, en ik besloot om toch de crack pie te maken, want yolo.

En toen werd ik dus later op de middag gebeld. Door de juf, ik zag het al staan in mijn telefoon. En elke ouder weet wat er dan precies door je heen gaat. Dat gevoel van, nee he. Het zal toch niet. Alsjeblieft niet iets ernstigst, alsjeblieft, alsjeblieft…ik nam op.

Dat moment van opnemen, die paar seconden, ik probeer altijd eerder te horen of er iets aan de hand is. Hoor ik sirenes? Paniek? Gegil? Gehuil van een kind?

Niets van dat alles, gelukkig. Maar wel de stem van de juf van nr1. Dat hij een ongelukje heeft gehad, tijdens het rennen is hij tegen een schep aan gelopen die een klasgenootje toevallig in zijn hand had. Een flinke snee in zijn oog, een plek op zijn neus. Of ik hem kon ophalen, want het ging wel weer, maar hij is ook wel erg verdrietig, zei ze.

Hij was inderdaad heel verdrietig, toen ik hem ophaalde. Ik zag nog natte oogjes, een pruillipje. Hij probeerde zich sterk te houden, niet weer te huilen, dus ik gaf hem een knuffel en zachtjes in mijn oor hoor ik hem zeggen “mama, het doet wel pijn”.

Het zag er lelijk uit inderdaad. Een snee op zijn ooglid, een flink rode oog en een plek op zijn neus. Toch even naar de huisarts waar het gelukkig allemaal erger uitzag dan het echt is, de komende dagen zal het wel opzwellen en blauw worden maar het valt dus mee.

Terwijl mijn lief met nr1 bij de huisarts wacht ga ik met nr2 en 3 naar huis. En dat nr2 nog onderweg tegen mij zegt “mama, wil jij papa nog even bellen, dat hij wel tegen de dokter moet zeggen dat nr1 geen prik hoeft”.
Toch lief.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store