Ja, ik weet het, ik zou eigenlijk nu een “dingen waar ik blij van word dag 5 moeten schrijven” en dus niet een “situatie waar ik absoluut niet blij van word en waar ik totaal niet echt weet wat ik ermee aan moet”- stukje , maar het is niet anders. Het zit te diep. Het zit me te hoog.

Michael Jackson.

Ik weet nog heel goed dat ik op mijn verjaardag de cd (weten we nog wat dat is?) van Michael Jackson kreeg, Thriller welteverstaan. Ik weet niet meer hoe oud ik werd, maar ik was nog een kind (ja, insert flauw grapje hier), ik denk dat ik in groep 4 of 5 zat.

Het was mijn eerste cd ooit en ik draaide deze cd helemaal grijs. Ik verloor mezelf er helemaal in. Liedje, na liedje, keer op keer, elke dag. Met een koptelefoon op luisterde ik, ik las ondertussen het cd boekje de hele tijd, bladzijde na bladzijde, en weer overnieuw, en van achter naar voor, op een gegeven moment was het boekje een beetje versleten waardoor die niet meer echt goed in het cd-hoesje paste.

Billy Jean was mijn lievelings. En Thriller. En ook Wanna be startin’ something. Daarna kreeg ik op vakantie in Indonesie een casettebandje van Dangerous die ik onderweg dan kon luisteren in mijn walkman, en ook die draaide ik helemaal grijs. Lievelings: Remember the time.

Ik weet nog clips uit mijn jongere jaren, ik vond Remember the time heel leuk (met Eddy Murphy!) en ik weet nog dat ik de zoenscene tussen Michael en Iman fascinerend vond, want het was MJ die zoende, en nou ja dat was toch een beetje raar. Ik vond In the closet mooi want met Naomi Cambell. Ik had posters op mijn kamers en kaartjes, ik weet nog dat er een keer een concert van mj op tv was en die nam mijn vader toen op die ik wel tig keer heb bekeken.

Ik was fan. Groot fan. In de eerste klas van de middelbare school ging ik naar het concert in de arena, helemaal alleen, en ik stond zo ver, ik zag nauwelijks iets, maar oh oh wat vond ik het geweldig. Michael Jackson, ik denk dat ik wel eerlijk durf te zeggen dat hij mijn grote idool was. Wie samen met mij geboren is in 1983 (ja, dat is lang geleden) was dat misschien ook wel, samen met natuurlijk Madonna en op een derde goede plaats Whitney Houston.

Michael Jackson. Toen ik ouder werd leerde ik pas zijn muziek echt waarderen, natuurlijk de album Off the wall, waar elk liedje gewoon goed van is. En toen ging hij dood, ik weet nog waar ik was, thuis, het was breaking news, michael jackson is dood! riep ik, en we keken, en ik weet nog dat ik er niet heel erg verbaasd over was dat mj zo vroeg dood zou gaan.

Michael Jackson. Zo zwaar fan was ik. Ja tuurlijk zag ook ik de interviews met Oprah, en later met Martin Bashir. Ja, ik vond hem later toch een beetje raar, een freak misschien, en dat slapen met kleine jongetjes, dat is toch wel heel gek, maar hallo, het is Michael! Een kindervriend! En natuurlijk ook: mijn grote idool.

En nu ben ik 35, is het fan zijn natuurlijk een heel stuk verminderd maar ben ik toch in de war.

Want immers: die documentaire. En alles wat ze er over zeggen. Dat de details te verschrikkelijk zijn om te denken dat het niet waar is. En nu heb ik vele vragen: mag ik nog fan zijn? Mag ik nog roepen dat mj mijn grote idool is? Mag ik zijn muziek nog luisteren?

Het zit te diep, zijn muziek vind ik zo tijdloos en zijn voor mij ware klassiekers die iedereen moet kennen. Zeg je mj dan denk ik aan mijn jeugd, aan vakanties in Indonesie, en bij elk liedje weet ik wel wat ik toen dacht of waar ik toen was. Het zit diep dus. En erg hoog. Tegelijk denk ik dat ik de waarheid nog niet wil weten. Of misschien weet ik het oprecht gewoon niet. Wat nog mag, en niet meer, en wat waar is, of wel, en waar mijn principes staan of wat ik als moeder hiervan vind. Ik weet het niet.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store