Vroeger, toen ik nog student, jong en vooral kindloos was, ging ik regelmatig naar Amsterdam. Ik heb er zelfs een jaartje gewoond, al was ik toen een stuk ouder en al aan het werk.

Maar die dagjes uit naar Amsterdam vonden we geweldig. Mijn zusje en ik, of mijn nichtje en ik, of met vriendinnen. Eerst naar die leuke vintagewinkel Episode bij het Waterlooplein, ik vond vintage kleding toen geweldig. Daarna iets eten bij Bagel&Beans, wat we heerlijk vonden, het was er toen nog niet in Leeuwarden of Groningen.

En daarna slenteren over de Kalverstraat, door de Jordaan, nog even naar Laura Dolls en op het laatst lekker chillen bij de Dam.

We kwamen er vroeg en gingen met een trein laat weer naar huis. Amsterdam was zo leuk. Amsterdam was zo geweldig. Zo, nouja, stoer. De stad waar alles gebeurde. En zo druk ook, zoveel mensen, zoveel vooral coole mensen, die je niet bij ons in Leeuwarden had.

Fast forward naar 2019, 35 jaar oud en 3 kinderen rijker. Ik vermijd Amsterdam nu het allerliefst. Alles wat in je in Amsterdam heb, heb je ook wel in Groningen. Of online natuurlijk, net zo makkelijk, dat had je toen nog niet.

Gisteren gingen mijn zusje en ik weer eens naar Amsterdam. We gingen ‘s avonds naar de musical The book of mormon (echt geweldig, ik heb de hele voortstelling met een grote glimlach gekeken), en we plakten er een nachtje aan vast.

Amsterdam is, onnodig om te zeggen weliswaar, een stuk drukker geworden. Met veel meer toeristen. Waar ik het toen, jong en onbezonnen, heerlijk vond die drukte, wist ik nu al na een half uur: dit trek ik heel slecht.

Al die mensen. Al dat verkeer. Die drukte. Die grote stad. Zo. Ontzettend. Veel. Prikkels.

We liepen, we wandelden, al snel waren we in een zowaar rustiger gedeelte van Amsterdam, wat we beiden heerlijk vonden en toen zeiden we tegen elkaar: zullen we maar naar het hotel?

Het hotel was een oase van rust en stilte. Vanochtend ontbeten we bij de breakfast bar (tip, aanrader), daarna liepen we naar het metrostation.

Terug naar het Centraal station. Terug naar huis. De, enigszins, rust, want ik ga niet doen alsof Groningen nou zo’n prikkelvrije stad is.

Ik ben ouder geworden. Gevoeliger. Waar ik voorheen die prikkels heerlijk vond, misschien zelf wel nodig had, snak ik nu naar rust.

Stilte.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store