Als kind was ik altijd onhandig. Ik kon over mijn eigen voeten struikelen. Ik kon zomaar in hondenpoep stappen. Ik morste altijd, mijn drinken, de kruimels van mijn brood, het opscheppen van rijst. Altijd belandde er wat rijst buiten mijn bord. Mijn bord was nooit schoon. Het laatste hapje kon ik nooit op, er zat altijd wat eten op het randje van het bord.

Dit, zei mijn vader dan, kan niet. Hij wees naar het randje van mijn bord. Bij mijn vader moest het altijd schoon blijven. Tot de dag vandaag probeer ik het schoon te houden. Soms lukt het, soms ook niet. Soms zit ik in een restaurant met LOML, we zijn klaar met eten, er is even een stilte tussen het praten door, ik kijk naar mijn bord en zucht. Weer niet helemaal schoon.

Ik was als kind altijd aan het dromen. Hele verhalen in mijn hoofd. Films. Fantasieen. In mijn hoofd was ik nooit hier, altijd daar. Op een paard, in de groene wei. In een ander land. In een klein donker huisje, het was er altijd warm, een paar kleine lichtjes, en ik lag op bed onder de dekens. Zo dacht ik. Zo verzon ik het.

Mijn oudste zoon kan ook nooit netjes eten. Meer kruimels ernaast dan op zijn bord. Als ik stofzuig zie ik meteen onder de tafel waar hij heeft gezeten. Boven je bord eten, roep ik dan. Jaha, zegt hij terug.

Hij kan ook altijd over dingen struikelen in het huis. Dan loopt hij naar me toe en opeens struikelt hij. Ik snap het niet, zeg ik dan, zie je dat lego blokje niet liggen?

Hij kijkt verward. Oeps, zegt hij dan.

Ik zeg het ook heel vaak. Oeps. Oeps is misschien wel een goede titel van het verhaal van mijn leven.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store