Mama, ik wil Niko zien. Niko. Ik zit op de bank koffie te drinken als nr2 op mijn schoot springt. Pas op, pas op, roep ik nog, mama heeft hier warme koffie.

Hij glijdt van mijn schoot af. Ik wil Niko zien, mama. Ik kijk hem aan. Zijn ronde, steeds voller wordende, gezicht, zijn kleine oogjes. Niko mama, alsjeblieft?

Ik zet mijn koffie aan de kant. Wat vind je nou zo leuk aan Niko, vraag ik hem
Zo af en toe hebben mijn kinderen een lichte verslaving aan een bepaalde film of serie. Keer op keer, elke dag weer willen ze die dan zien. Mees Kees. Minions natuurlijk. En nu is nr2. vooral gek van Niko.

Rendieren, mama. Weet je waarom ik altijd Niko wil zien? Rendieren vind ik leuk. Hij spreekt het uit als wendiewen, bijna op een kakkerige manier. Mijn man en ik moeten er altijd om lachen.

Goed dan. Voor de zoveelste keer deze week zet ik Niko erop.

De laatste tijd heeft nr2. veel vragen over…nouja..het ontstaan van de wereld. Van de aarde. Van leven. Waarom gingen de dino’s dood? Wat is een meteoriet? Hoe bestaan babies? Op die vraag keek mijn man ongemakkelijk naar mij. Ehm, uit de buik van mama toch, zei hij. Nee, ik bedoel waar komen de oude mensen vandaan, vroeg nr2. toen.
Gelukkig, dat ene geval hoeven we hem nog niet uit te leggen.

Kinderlijke vragen, maar tegelijk ook gewoon volwassen vragen want ik vind het ook wel leuk om wat op te zoeken over dino’s en the big bang enz. Ik zoek op youtube wat filmpjes en er zijn heel wat te vinden. Mooie animatiefilmpjes, speciaal voor kinderen.

Nr1 en nr2. kijken er gebiologeerd naar. Op mijn telefoon zie ik een grote brandende steen op de aarde afgaan, steeds sneller. Een grote blikseminslag, overal stof, de dino’s verstoppen zich. Mijn kinderen kijken er nog steeds naar, met grote ogen. Wow, zegt nr2. En toen mama, vraagt nr1, waar zijn dan de mensen? Ik denk na. Ehm, toen waren er opeens apen, zeg ik, en ehm daar stammen wij eigenlijk van af.

Ik laat ze dat ene plaatje zien, de evolutie van de mens, beginnend bij de aap. Wat, roept nr1 uit, was ik vroeger een aap? Hahahahaha, nr2 moet keihard lachen. Jij was vroeger een aap!

Mama, ik krijg nooit nieuwe kleren! Boos kijkt hij mij aan. Ik moet het toegeven, dat is zo. Nr1. krijgt natuurlijk alles nieuw, en alles van hem gaat naar nr2. En nr3, nouja, hij is de laatste, natuurlijk krijgt hij het beste van het beste.

Op npostart kijk ik “in de beste families” terug. Coen interviewt ook de drie broers van Bommel. Hij vraagt ze naar hun rol in het gezin. Was de oudste typisch de oudste, en de jongste typisch de jongste? En de middelste dan?

Hij antwoordt dat hij toch altijd neutraal is. De middelste schijnt typisch de middenweg te zijn, hij neigt naar de oudste, een beetje naar de jongste, mocht iets meer dan de oudste, maar ook weer niet zoveel als de jongste. Zwitserland, kiest geen partij.

Ik kijk naar mijn drie jongens. Nr1. is typisch de oudste. Hij is verantwoordelijk, ook een beetje de baas, heeft veel om over na te denken. Nr3 is echt de jongste, de benjamin, die alles mag, die alles kan. En dan mijn nr2.

Ik weet niet of hij echt de middelste is. Wel zie ik nu al dat hij veel vrijer is dan nr1. Hoe hij beweegt alleen al, zijn loopje, als hij stoeit. Zijn creativiteit. Geen angst, hij ziet het allemaal wel, hij doet het maar gewoon, denkt niet teveel na.

Ik denk aan mijn zusje, waar hij niet alleen qua uiterlijk maar ook karakter wel op lijkt. Doet wat ze wil, zegt iedereen altijd over haar, en ik denk dat dat ook geldt voor hem. Sterker nog: ik hoop het. Dat hij helemaal blijft zoals hij is.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store