Nog even over mijn lichaam

(want daar wordt niet genoeg over gesproken namelijk).

Ik las dus een paar dagen geleden mijn oude blog, en toen kwam ik op een stukje dat over mijn lichaam ging. Over self love, over body positivity, over het wel of niet tevreden zijn over mijn lichaam, enz. Ik schreef het stukje 3 jaar geleden, toen was ik dus 32, en nouja de strekking van het stukje was dat ik soms tevreden ben en soms niet, maar gelukkig vaker wel dan niet.

Drie jaar later en nog steeds 30+ en ik kan nog steeds zo denken over mijn lichaam. Je vraagt een vrouw hoe ze over haar lichaam denkt en ze zal zeker weten eerst de negatieve puntjes opnoemen. Ja, ik ook. Gewoon belachelijk is dit, dacht ik dus na het lezen van dat stukje, van boosheid sloeg ik mijn laptop dicht.

Want ik ben nu 35, kerngezond, 3 gezonde kindjes later. Ik heb prima zwangerschappen gehad, de bevalingen waren appeltje eitje, in hoeverre een bevalling dat kan zijn natuurlijk, maar toch, en toch, is het eerste wat ik zie in de spiegel aan mijn naakte zelf: dat buikje. Die mag ook wel weg. Of die billen. Die mogen toch wat ronder. Mijn rug, zie ik daar nou een vetrol?

Terwijl, en dit is echt waar, ik in het algemeen heus wel tevreden ben. Sinds februari van dit jaar ben ik gaan sporten met een pt. Op aanraden van LOML, die ook al een tijdje met hem traint. Hij zei: het gaat je goed doen, ik dacht, zou het echt, maar toch, waarom ook niet. Elke week train ik een uur met mijn pt.

Mocht je de mogelijkheid tot een pt hebben, dan kan ik het je zeker aanraden. Ik ben niet echt een sporter. Heust, ik kan hardlopen, ik hou van yoga, maar fitness, squatten, lunges, burpy’s en weet ik veel wat nog meer: ik kan me niet voorstellen dat er iemand is die het echt leuk vind. Maar toch, die mensen bestaan. Ik ben er nu eentje van.

De voordelen van trainen met een pt voor mij zijn veel: een stok achter de deur natuurlijk. Iemand die je motiveert. Iemand die je leert goed te trainen: dus met een goede houding, goed adem te halen. En na een klein sportdipje ergens in mei (ik vond het saai, ik zag geen resultaat), vind ik het dus heerlijk. Inmiddels train ik gemiddeld 3, 4 keer per week, waarvan dus 1x met mijn pt. Hij maakt ook schema’s voor mij, en ook dat is fijn.

En oja, nog even over mijn lichaam dus: ik zie resultaat. Flink resultaat. Ik hou er niet van om cijfertjes te roepen, want eerlijk dat zegt mij zelf ook niets. Ik ben afgevallen, ben gespierder, mijn billen zijn ronder, en ik voel me veel sterker, fitter, ja, zelfs strakker.

Ik denk, ik weet bijna wel zeker, dat ik voor het eerst oprecht blijer ben met mijn lichaam dan voorheen. Het is precies goed nu, precies hoe ik het hebben wil. En dat mag ook wel gezegd worden, zeker op je 35ste.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store