Nog even iets over de liefde, nog heel eventjes

Was vandaag alleen op pad. Note2self: moet ik vaker doen. Mijn ouders kwamen langs, ze bleven slapen zelfs, perfect. ‘S ochtends schreef ik in mijn notitieboekje “ik ga vandaag sporten”. En: “ik ga vandaag naar het museum”. En: “vandaag heb ik genoeg tijd over”. Het bleek allemaal zo te zijn.

Eerst ging ik sporten. Nee, eerst sliep ik uit, zelfs! Tot wel half 10, dat is nogal wat. Toen at ik een banaan, dronk ik wat water en ging ik sporten. Na het sporten ging ik naar het museum.

Ik hou van museums. Sorry, ik bedoel musea. Ik hou ook best wel van kunst. Wel bepaalde kunst, zeg maar. Realisme vind ik prachtig. Ik moet kunst wel snappen. Het kunnen zien. Van die hokjes met kleurtjes erin en dat vervolgens kunst noemen: nee. Maar goed, ik vind het fijn, zo even naar het museum. Eenmaal daar bedacht ik me: dit heb ik te lang niet gedaan. En ook: dit moet ik vaker doen.

Ik ging eens alleen naar Parijs en daar is genoeg kunst te zien natuurlijk. Ook in London heb je zulke mooie musea. Vandaag ging ik dus naar het Groninger museum. Niet alle tentoonstellingen vond ik fijn of ehm begrijpelijk, maar genoeg wel gelukkig. Deze bijvoorbeeld, mooi. Deze, ook heel mooi. Ik vind het zo fijn om, als het kan, in elk schilderij een bepaald detail te vinden. Een heel klein detail waarvan ik me dan afvraag waarom de schilder het precies zo heeft geschilderd.

Maar goed, over de liefde dus. In elke zaal kwam ik wel een stel tegen, een jongen met een meisje, nogal jong beiden, ik denk dat ze net met elkaar iets hadden want ze hadden in elke zaal, echt waar, in elke zaal, nou ja, overal waar ik ze zag, elkaars hand vast.

Daar vond ik nogal wat van. Eerst vond ik het cute, schattig, guitig, ach gossie. Later stoorde ik me eraan. Want elk schilderij bekeken ze ook hand in hand. En ik dacht: dat kijkt toch niet lekker! Je wilt je toch ook eventjes losjes voelen, gewoon even los, alleen, even alleen kijken zeg maar? Daarna snapte ik het gewoon niet: waarom wil je elkaars hand zo lang vasthouden? Dat gaat toch zweten, het is niet nodig, het loopt toch niet gemakkelijk? Het was druk ook nog vandaag, in het museum, dus ik dacht, je stoort er ook andere mensen mee.
Bovendien, zo dacht ik: wie doet dat nou eigenlijk. In een museum hand in hand lopen??!!!

(Ik vond het echt raar).

Na het museum besloot ik nog ergens koffie te drinken en ach vooruit waarom ook niet 2 scones erbij, met heerlijke lemon curd, en clotted cream (ECHT ZO LEKKER). Nou goed, ik zo eten, en drinken, en uit het raam kijken en nadenken over het leven en de liefde, en toen zag ik naast mij, aan een tafeltje een oud stelletje. Nouja, niet oud, een beetje medium zeg maar. Zij las de krant. Hij las iets op de verpakking van 1 of andere waxmiddel (ik kon alleen wax lezen, voor de rest had hij zijn hand ervoor). Ze hadden geshopt, want op een stoeltje bij het tafeltje zag ik verschillende tasjes staan.

Ze zeiden niet veel tegen elkaar. Ze zaten gewoon rustig, ieder met hun eigen ding, zij met haar krant, hij met zijn ehm waxmiddelding, en toen dacht ik: ja. Ook dat liefde. Dat je even niet iets tegen elkaar zegt. Dat je niet bang bent om niets tegen elkaar te zeggen. Dat je even iets voor jezelf doet, dat kleine moment, aan tafel, in een restaurantje. Waarom ook niet?

Ik heb veel te zeggen over de liefde, de laatste tijd. Of nouja, ik denk er veel over na. Wat is liefde, en waarom is het zo ingewikkeld maar tegelijk ook zo gemakkelijk maar waarom voelt het soms dan zo ingewikkeld, en nouja.

Ik wil het allebei, dat stelletje hand in hand in een museum en ook andere mensen ergeren, maar ook dat oude, pardon medium oude, stel aan tafel, gewoon in hun eigen rust.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store