afgelopen weekend sliep nr3. bij mijn schoonouders. Ik wilde echt echt even bijtanken want dit rotjoch is bijna elke ochtend kwart voor 5 wakker.

En toch, ondanks dat, en ondanks de titel van dit stukje, trek ik het aardig. Zelfs toen LOML twee weken in het buitenland zat en die kleine spook ook gerust vroeg wakker werd. Goed, ik heb zeker mijn koffie nodig en elke dag naar buiten gaan helpt ook, bovendien slaapt nr3. wel een lange middagdut van 2,5 uur, ja ik mag niet klagen.

Maar ik deed het toch. Vanochtend. Want ik werd wakker om 4:30 van klein gejengel op de achtergrond. Ik dwong mezelf uit bed te gaan, liep slaapdronken over de gang, haalde nr3. uit zijn bedje en nam hem mee terug naar ons bed.

Daar lag hij tussen ons in, te woelen, te draaien, en ik zei de hele tijd: stil nou, ga nou slapen.

Dat deed hij eindelijk, rond een uurtje of 6, en toen kwam met veel kabaal nr2. onze slaapkamer in. Terug, naar je bed, meteen, riep ik, en toen begon de spanning in mijn lijf.

Ik ben moe. Ik ben moe. Ik ben echt heel erg moe. Godverdomme, wat ben ik moe. Hou nou op kinderen, slaap nou eens uit, doe je moeder een plezier, oh wat ben ik moe.

En terwijl ik dat als een mantra door mijn kop haalde werd ik steeds wakkerder, en toen dacht ik opeens: stop Des.

Stop nu meteen.

Je bent helemaal niet moe. Je bent wakker. En je trekt het wel. Drink die koffie maar. Breng die monsters naar school. En ga sporten.

Dat doe ik dus ook, zodra ik dit stukje af is.

Precies nu dus.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store