LOML heeft een moedervlek vlakbij zijn neus. Toen ik hem net leerde kennen, ook al weer 14 jaar geleden, dacht ik dat het een puist was. Waarom zit die puist er zo lang, vroeg ik me af. Toen we eindelijk met elkaar zoenden, zijn gezicht dicht bij die van mij, zag ik dat het een moedervlek was.

Dat verhaal vertel ik hem weleens. Dan moet hij lachen. Ok goed, ik weet het nu wel, zegt hij dan. Het is geen puist, ik zit er eeuwig mee opgescheept.

Het is wel een mooie moedervlekje, dicht bij zijn mooie neus.

Nr2. heeft een grote moedervlek op zijn rechterschouder. Het heeft de vorm van Afrika. Hij heeft ook een klein moedervlekje onder zijn neus, daarvan dacht ik de hele tijd dat het een stukje chocola was. Nr3. heeft een duidelijke moedervlek op zijn rechterarm. Zijn bolle dikke armpje, waarbij ik het nooit kan laten om erin te bijten, zachtjes.

Heb jij eigenlijk wel moedervlekjes, vroeg ik aan nr1. Ik keek naar hem. Een paar op mijn been, zei hij. Hij deed zijn broek naar beneden. Trots liet hij ze zien. De kleine moedervlekjes op zijn benen.

Deze hele week heb ik al last van sombere buien. Onzekere buien. Buien waarvan ik mezelf waardeloos vind, de stomste, de domste, de slechtste moeder. Ik wil er uit. Ik wil mezelf L E U K vinden. Bovendien ben ik er klaar mee, zo klaar mee, dat ik 36 jaar ben en nog steeds zo over mezelf kan denken.

Ja, het gaat voorbij. Heust, dat weet ik. Maar misschien hoort het bij mij. Die onzekerheid, dat sluimert op de achtergrond. Zoals moedervlekjes.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store