Bij mij in de wijk woont een moeder met drie kleine kids. Eentje van sowieso 4 jaar vermoed ik, want die gaat al naar school, een kleine baby, en eentje daar tussenin.
Voor wie kan rekenen: krap op elkaar dus.

Ik heb onwijs veel respect voor haar. Omdat ik zelf drie kids heb misschien, die ook best snel achter elkaar kwamen, en ik daardoor weet hoe zwaar het is.

Soms zie ik haar lopen met aan haar ene hand de 4 jarige en met haar andere hand duwt ze de duo-wagen met haar andere twee kinderen.

Soms wilt haar 4 jarige niet verder lopen, om 1 of ander reden want zo zijn kids, die jongste van ons kan daar ook wat van, en dan zie ik haar weer zuchten, hem streng toe spreken.

Toen het sneeuwde zag ik haar met een hand de kinderwagen duwen en in haar andere hand de slee voortrekken waar haar 4jarige en peuter op zaten.

Door de sneeuw, het ging natuurlijk helemaal niet soepel, maar ze deed het toch, deze sterke vrouw, in haar eentje, met die drie kids. Wat een respect.

Ik help nu een moeder met wie het niet zo heel goed gaat. Postnatale depressie, bekken instabiliteit, de hele mikmak.

Elke week kook ik voor haar, dus ik zie haar wekelijks. Er is nog geen week voorbij gekomen dat ze niet moet huilen tijdens onze gesprekken. Om de hele shitzooi waar ze in zit. In haar eentje, want haar vriend woont in Zweden en kan door die hele jullie-weten-wel hier niet heen komen.

Komt het ooit wel goed, snikt ze dan, en ik vind het dan zo verdomme schrijnend dat ik haar niet kan aanraken en haar alleen maar vriendelijk toe kan knikken van anderhalve meter. Ja, zeg ik dan, het komt goed, echt.

Laatste moest ik haar brengen naar de tandarts, immers, fietsen mag ze nog niet, lopen met zo’n afstand lukt haar nog niet. Ik breng je wel zei ik, en op de terugweg zaten we in de auto, zij naast mij, met mondkapje op, ze had handschoenen aan want ze had het wat koud.

Tranen weer. Straks kan ik het niet aan in m’n eentje, zei ze.

Ik kon mezelf niet inhouden en legde mijn hand op haar arm. Jij kan dit, zei ik, jij gaat dit aankunnen.

Fijne vrouwendag trouwens *

(vooruit geschreven).

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store