Missen

Ik mis mijn nr1. Mijn oudste zoon. Hij is alweer 5 jaar. Wat zeg ik: hij is zelfs bijna 6 jaar. En hij doet het zo goed. Met alles. Met judo, bijvoorbeeld. Vonden mijn man en ik belangrijk dat hij daar op ging, voor discipline maar ook: meer zelfvertrouwen. Het is een beetje bang jongetje, maar met heel veel geduld, lukt het hem. Hij kan het ook, heust. En hij heeft een top leraar bij judo. Die nam hem eens apart en zei: je mag niet meer zeggen “ ik kan dat niet”. Want wat je niet kan, kan je altijd leren. En je kan alles. Je moet weten dat je sterk genoeg bent.

Ik heb dat op film staan, toen de leraar dat zei. En elke keer als ik dat filmpje terugkijk, moet ik huilen. Omdat ik gewoon voel dat de leraar het niet alleen tegen hem heeft, maar ook tegen mij.

Maar judo dus. Durfde hij de koprol maar niet. Die rol maken, net dat laatste zetje, hij durfde echt niet. Maar we gingen oefenen. Eerst op een zacht matras. toen op de bank. Toen op de kussens, op de grond. En nu doet hij het, hoppa, heel snel, gewoon op de judo mat. Zijn gezicht, toen hij het mij liet zien. Zo trots. Zie je nou, riep ik. Je kan het, je kan het!

Hij is nu bezig met rekenen. En lezen. En schrijven. Alles wil hij weten. Opeens kan hij vragen “mama, weet jij hoeveel 5x6 is?”. Of hij vraagt, terwijl ik lees wat de ingredienten zijn van product,”mama, wat staat daar?”. Vermoeiend soms, een jongetje dat alles wil weten, waarvan ik denk: ja maar dat is helemaal niet belangrijk om te weten! Maar dat vindt hij, uiteraard, van wel.

Ik wil een brief schrijven aan sinterklaas, zei hij laatst. Dus pakte ik een letterbord erbij, en woord voor woord, letter voor letter spelden we, en schreef hij in grote letters met die kleine handjes van hem (maar die steeds groter worden :( ), de brief.

Maar ik mis hem. Want ik heb het gevoel dat ik hem niet zoveel meemaak de laatste tijd. Want alle aandacht gaat uiteraard naar nr3. En daarna gaat de aandacht naar nr2. want die is ook een behoorlijke handfull. En dan pas gaat de aandacht naar nr1, naar de oudste, want “joh, die redt zich wel”. En we horen hem ook niet, want hij doet lekker zijn dingetjes thuis.

Op de vrijdag denk ik vaker dan me lief is “maar wacht eens, wat heb ik nu eigenlijk met nr1. besproken of gedaan?”. En hij groeit, zo snel, soms dan kijkt hij tv, en dan kijk ik naar hem, en dan denk ik: wie ben jij, jij groot jongetje, op mijn bank, met je mooie mond, je lieve ogen, en je zachte wangetjes?

Vandaag haalde ik ze op van school. Ik mis je, zei ik tegen hem. Ik mis je echt. Maar ik ben toch hier mama, zei hij toen. En dat is ook wel weer waar.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store