Zolang LOML en ik met elkaar gaan, toen we nog studenten waren niet bijgerekend, heeft hij geen typische van 9 tot 5 baan (maar bestaan deze uberhaubt nog?) en is hij, zoals de vaste lezers vast ook al is opgevallen, vaak in het buitenland.

Ik weet nog dat ik via facebook een oud-klasgenootje vond, we stuurden wat berichten naar elkaar. Wat doe jij tegenwoordig, vroeg ze, en ik vertelde wat ik dan deed, en dat mijn man vaak in het buitenland is en toen zei ze “wat heerlijk lijkt me dat. Je hebt dan eigenlijk de beste van 2 werelden, hij is er, en als hij er niet is dan ga je hem missen”.

Ze is de enige met zo’n reactie en ik vond het een hele mooie eye opener omdat ik voorheen altijd dacht “hij is weer weg”, en als ik in zo’n zeikmodus kom moet ik weer even aan mijn oud-klasgenootje denkt.

Tuurlijk, het is niet altijd leuk dat hij weg is. Ik ben vaak alleen met 3 kinderen. We zitten bijna nooit met z’n allen aan tafel. Ik voel me weleens alleen, in de zin van dat ik met niemand even kan sparren over de kids. Ik heb nog steeds geen vaste oppas in de buurt (dit wil ik er even benadrukken want de oma’s zijn er altijd als ik ze vraag natuurlijk), en daardoor moet ik vaak afspraken op het laatste moment afzeggen (de kookgroep bijvoorbeeld, een vergadering van school, en dit is ook 1 van de redenen dat ik ben gestopt als draagconsulente, ik moest te vaak workshops of consulten afzeggen).

Ook moeten wij, of nou ja ik vooral, altijd even wennen als we weer bij elkaar zijn. Dat duurt niet lang, inmiddels hebben mijn man en ik geleerd hiermee om te gaan, maar toch wel eventjes. Dat hij bijvoorbeeld weer “in my space” zit, om het even oneerbiedig te zeggen. Dat ik een heel ritme heb met de kids en dat hij met (weliswaar goedbedoelde) ongevraagde adviezen komt. Dat hij zich opeens ook gaat bemoeien met het opvoeden (waarop hij zegt: maar ik ben toch de vader, ik mag toch ook wel iets zeggen? Ok, das waar). Dat als hij weer thuis is nog moe is van een jetlag terwijl ik graag wil dat hij meteen weer bijspringt.

Ik doe vaak dingen alleen met de kids, en dat is toch een beste onderneming: het klaarmaken, het vertrekken, en dan op het moment zelf waar we zijn: letten op 3 kindjes. In de wintermaanden als ik wat vaker ziek ben, en er geen back up is, ja dat is ook wel moeilijk.

Maar ook: het heeft me zoveel sterker gemaakt. Die dingen alleen doen met 3 kids, dat doe ik dus gewoon. Het hele riedeltje draaiende houden, ik flik dat. Ik heb de keuze om thuis te zijn bij de kinderen, heerlijk vind ik dat. En natuurlijk waardeer ik de momenten als hij er wel is: een dagje weggaan gaat opeens een stuk makkelijke en sneller. Al moet ik nog steeds leren het ouderschap dan ook te delen, dat dat kan, en ik niet alles alleen wil doen. Dat ik dan ook eens aan mezelf kan denken, want hij is er nu, ook dat moet ik iets strakker houden.

En mijn oud-klasgenootje heeft gelijk. Wat betreft mijn liefdesrelatie met mijn man zou ik stiekem niets anders willen. Dat we elkaar altijd wat te vertellen hebben bijvoorbeeld. Dat je naar elkaar snakt terwijl je op twee verschillende continenten zit, ook dat is ergens een heel fijn gevoel. Dat de verliefdheid weer opbloeit zodra je elkaar weer ziet. Dat je elkaar mist, ja dat missen, dat is eigenlijk zo heerlijk.

Ik lees nu de prachtige bundel “lees maar lang en wees gelukkig” en daarin vond ik het gedicht Cupido Dubitans van Wiel Kusters:

Soms mis je iemand
zoals een pijl die zich vergist
en dus het hart niet raakt
Dat heet missen, niet gemis
Gemis is kijken naar de pijlen in je hand
.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store