Mijn vader kwam weer eens langs

Dat klinkt alsof hij nooit langskomt, das niet waar. Hij komt heust weleens langs, maar dan wel vaak met mijn moeder en ook graag als het kan buiten werktijd.

Mijn vader werkt nog namelijk en heeft een heel groot verantwoordelijkheidsgevoel en is ook ontzettend loyaal tegenover zijn werkgever en collega’s en dus hij vindt het vaak heel moeilijk om vrij te nemen. Ook al heeft hij tig dagen over. Dat is iets wat in zijn hoofd zit, en nouja, zoiets krijg je er ook niet uit. Bovendien, waarom bespreek ik dit nog met jullie, ik heb hem tenslotte toch al losgelaten.

Nee echt.
Ik bedoel, ik heb hem vooral geaccepteerd zoals hij is, namelijk gewoon zo. Ik kan hem daarin niet veranderen en zoiets moet ik ook vooral niet willen doen.

Maar toch, mijn moeder zei tegen hem, je bent toch zo gek op je kleinkinderen, nou neem eens een halve dag vrij en help je dochter want ze is kan alle hulp toch goed gebruiken, dus hij kwam. Op een donderdagmiddag.

Donderdagmiddag is altijd zwemles voor nr1 en nr2. Nr3. heeft zijn beentje nog steeds in het gips dus die moest ik nu ook meenemen in de buggy in de kleedkamer, was allemaal geen probleem geweest hoor, maar de kleedkamer is al zo klein en dan kom ik ook nog eens binnen met die charmante blauwe hoesjes om mijn schoenen en een buggy met modderige wielen (natuurlijk), nouja. Het kwam me mooi uit dat mijn vader er was, wil ik maar zeggen.

Hij kwam ‘s middags, nr3 was nog aan het slapen, ik was net Zumbo’s just desserts aan het kijken op Netflix.

Wat ben je aan het doen Des, vroeg hij, en toen “wat ruikt het hier trouwens raar”. Dat is wierook pa, zei ik, ruikt juist lekker. En ik ben een show aan het kijken op Netflix.

We praatten wat, hij at wat, dronk wat, ik ging de broers ophalen van school. Het is vervolgens altijd een beetje haasten, want nr3 moet niet te laat wakker worden en ik moet hem fruit geven. Nr1. en nr2. willen vaak ook nog wat drinken en toch wel weer een broodje eten, en ik moet zorgen dat ze op tijd alvast een zwembroek aan hebben.

Zo rende ik wat heen en weer in huis, mijn vader zat met nr3. te knuffelen, ik maakte de zwemtas klaar.

Het was ondertussen tijd om te gaan, dus off we go.

Bij het zwembad lette mijn pa op nr3, zo af en toe keek hij naar het zwembad waar de broers aan het zwemmen waren. Het half uur vloog voorbij, dus douchen, omkleden, nog even snel wat drinken, vooruit mijn vader had hun lievelingskoekjes mee, dus die mochten ze ook nog eten (“snel jongens, want mama wil op tijd thuis zijn, ik moet nog koken”).

Eenmaal thuis zette ik de tv aan (spiderman natuurlijk) en ging ik snel koken. Mijn vader speelde ook wat met de jongens. Eten klaar, wij eten, natuurlijk met de gebruikelijke dramabuien (ik lust dat niet! wat is dat groene! ik wil geen groente! ik wil alleen aardappel! nee, daar zit een stukje groen!) van nr2, maar goed.

Na het eten ging ik even zitten, mijn vader vroeg “zal ik anders even stofzuigen beneden?”, ik zei toe maar, want mijn vader (en zijn zussen) zijn schoonmaakfreaks, dus go ahead. Even later zag ik hem voorbij lopen met stofdoeken, de stofzuiger, anti kalk (“dit moet je gebruiken in de badkamer Des”), bleek, en weet ik veel wat nog meer. Eerlijk is eerlijk: mijn badkamer blinkt als nooit te voren en zelfs in de hal staan alle schoenen netjes op een rijtje.

Hij was klaar, we brachten de jongens naar bed, ik las nog een boekje voor, terwijl mijn vader bij nr2. in bed lag, nr3. lag er ook tussen, het zag er zo schattig uit.

Ik drink nog even een koffie Des, zei hij, dan ga ik daarna naar huis goed, zei hij. Ik vind het prima pa, zei ik, ik was ondertussen bezig mijn nagels te vijlen.

De hele dag door, ik merkte het wel. Uit mijn ooghoeken zag ik hoe mijn vader mij de hele tijd bekeek. Hoe ik heen en weer liep door het huis, broodjes klaarmaakte, zwemspullen klaarleggen. Hij keek naar me toen ik later stond te koken in de keuken. Hoe ik nr2. behandelde toen hij weer eens niet wou eten. Ik zag het zelfs in de auto, op de terugweg, hoe hij keek hoe ik de zwemles besprak met nr1, hoe ik daarna de radio wat harder deed en zei “jongens, dit is een leuk liedje!”, hoe ik daarna de auto behendig parkeerde in onze garage.

Ik zag het allemaal wel, de blikken van mijn vader. Soms vraag ik me af wat er dan door hem heen gaat. Hoe hij mij ziet. Zijn oudste dochter. Ziet hij mij nog steeds als dat kleine meisje? Of ziet hij inmiddels een volwassen vrouw, een moeder? Hoe werkt dat eigenlijk met vaders en dochters?

Heel lang voelde ik dat mijn vader mij nog steeds serieus nam. Diploma gehaald, getrouwd, een eigen huis, zelfs kinderen en nog steeds had ik het gevoel dat hij mij als een klein meisje zag. Dat heb ik heel lang heel irritant gevonden tot mijn man eens zei “Des, je bent nu een volwassen vrouw, een moeder, bekijk jezelf ook eens zo”.

Mijn vader drinkt zijn koffie op en staat op.
“Zo. Ik ga maar weer”. En dan zegt hij: “Je doet het goed hoor Des”. “Echt goed. Zo die jongens opvoeden, ja heel goed hoor. Ben trots op je”.

Op het moment dat ik mezelf serieus nam, dat mijn vader dan toch heel tussendoor, een compliment geeft. Van wereldformaat trouwens, dat wel.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store