Gisteren zat ik op de bank. Tegen mijn schoot aan een groot dik kussen. Daar bovenop het hoofd van mijn oudste. Zijn handen had hij gevouwen onder zijn hoofd. Hij lag op zijn rug. Zijn steeds langer wordende benen hingen over de reling van de bank. Hij keek tv. Het was warm in de woonkamer. Zijn hemd met Spiderman erop had hij aan, met een geel boxershortje.

Ik had mijn linkerhand over zijn voorhoofd gelegd. Zachtjes ging ik met mijn duim over zijn perfecte volle wenkbrauwen. Door mijn haren mama, hoor ik hem zeggen. We kwamen net van zwemles, zijn haren waren heerlijk zacht door de shampoo. Steeds meer krulletjes komen erin, vooral aan de zijkant. Zijn zachte haren liet ik door mijn vingers glijden. Mijn andere hand lag op zijn dijbeen waar nog een klein restje nep tattoo zat.

Ik keek naar hem. Zijn oksels, nog zacht en glad. Het zal nog lang duren voordat hij okselhaar zou krijgen, en dan zou hij al niet meer zo bij zijn moeder willen liggen. Zijn hemd kroop omhoog, ik zag zijn kleine naveltje. Ook nog zo zacht, ook nog jong, bijna baby-achtig. Geen donshaartjes. Geen borsthaar. Onbeschaamd begon hij te krabben aan de binnenkant van zijn benen. Ik zag zijn brede voetjes mee bewegen met de muziek op de tv.

Er zijn niet veel momenten dat ik geniet van de kinderen. Begrijp me niet verkeerd, ik geniet wel, maar achteraf. Bijna elke avond, als de kinderen op bed liggen, nemen LOML en ik de dag door. Hoe ging het vandaag, hoe ging het met de kids, zeiden ze nog wat leuks, wat grappigs? Pas dan kan ik lachen, oprecht genieten van de momenten die zijn geweest.

Momenten zelf dat ik echt geniet, dat zijn vaak toch de “grote” momenten. De eerste keer dat nr1 kon fietsen. De eerste dag dat ze naar school gingen, nr1 en nr2. Zwemles, sommige lessen van judo, of bij het examen (ze hebben nu de bruine slip, ze mochten de blauwe slip overslaan. Zo trots!).

Maar gisteren, na het eten, iedereen een beetje moe, voor het slapengaan, dat mijn oudste zoon zo heerlijk tegen mij aan lag, zo rustig, en ik kon genieten van zijn, nouja, hele zijn, van hem, zijn hele kleine, maar toch steeds groot wordende lichaam, zijn gemak hoe hij tegen zijn moeder lag, dat ik nog door zijn haren mag gaan, oh wat heb ik genoten. Zo erg.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store