Nr3 wil graag in de weekenden bij zijn opa en oma slapen. Vind ik helemaal goed natuurlijk. Want 2 kinderen is toch al heel wat anders dan 3. En 2 zelfstandige kindjes al helemaal.

En zo zie je maar hoe relatief alles kan zijn. Vriendinnen van mij die net een kind hebben, maar een kind, en dat al druk vinden. En dat ik 2 kinderen dan al een stuk makkelijker vind dan 3 kinderen (dit is niet arrogant bedoeld. Mijn oma zou bijvoorbeeld tegen mij zeggen: maar 3 kinderen? Kind, ik heb er 13).

Want oh wat is dat fijn, 2 zelfstandige jongetjes. De jongens die zichzelf al kunnen aankleden. Die geen luiers meer dragen (of nouja, eentje draagt nog een luier in de nacht, maar dat moet tussen ons blijven). Dat ze kunnen lopen, ook zoiets. Wat zeg ik: ze kunnen al fietsen zelfs (sinds vorige week fietst nr2 ook. Ik bleef hem eerst vasthouden, maar hij ging veel te snel. Dus zei ik: ik geef je nu een duw en je fietst maar. En dat deed hij).

Ze kunnen zelf eten. En drinken. En met elkaar spelen. Zodra nr3 bij opa en oma slaapt is het 1 grote vrijheid hier thuis. Want deuren kunnen gewoon weer open blijven (onze woonkamerdeur zit vlakbij de trap, dus die is natuurlijk altijd dicht). Het traphekje is gewoon open. De salontafeltjes kunnen weer tevoorschijn komen (klimt nr3. altijd op). Schoonmaakmiddelen kunnen weer gewoon in de keukenkastjes. Onderaan.
Een klein speelgoedje per ongeluk op de grond? Geen probleem, laat maar zitten, niemand die het in de mond zal stoppen.

We kunnen makkelijker weg want er hoeft geen buggy mee, of een flesje drinken of een fruithapje, of speelgoed, of een luiertas en er hoeft geen rekening worden gehouden met middagdutjes. We kunnen gewoon naar de bioscoop, of het zwembad, met zijn allen in 1 bad. Oh, we kunnen zoveel.

Maar na een dag, of nouja, eigenlijk meteen de volgende ochtend, zegt nr1 al: ik mis nr3. Ik wil nr3 optillen. Ik wil met nr3 knuffelen. We kijken naar foto’s in mijn telefoon. We facetime-en 2x op de dag met opa en oma. Want ja, het is 1 en al vrijheid, zonder een peuter. Maar tegelijk ook zo stil, want niemand die pika pika pika roept. En zo rustig, want niemand die alle pannen uit de keukenkastjes haalt. En we hoeven ook niet elke keer te lachen over hoe grappig nr3 loopt (alsof ie dronken is).

En ergens is het toch ook wel fijn: zo’n kind die je nog wel nodig heeft in plaats van een 4 jarige die alles zelf wil doen. Zo’n peuter die altijd lacht als je hem uit de autostoel haalt. Of als je hem in de buggy doet, en zijn schoenen aan wil doen en dat kietelt altijd bij z’n voetjes.

Ook wel fijn: een 1jarige die verder nog niet veel zegt, geen gemama, geen ik wil dit, of vooral geen ik wil dit niet!

Het is eigenlijk dus wel een beetje saai zo. Gelukkig komt ie morgen weer thuis.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store