meisjes zijn stom

Jij doet als een meisje.
Jij huilt als een meisje.
Meisjes zijn niet sterk.
Meisjes zijn slap.
Meisjes zijn stom.
Ik wil geen roze, dat is een meisjeskleur.
Ik wil geen elastiekje in mijn haar, dan lijk ik op een meisje .

In een huis met jongens hoor ik, helaas, bovenstaande regelmatig. Waarschijnlijk gehoord op school. Van vriendjes onderling. Dat moet wel, want uiteraard horen ze dit soort dingen niet thuis.

Zo goed en kwaad als het kan probeer ik ze anders te leren. Meisjes zijn helemaal niet stom. Meisjes zijn ook mensen he. Mama is ook een meisje, wil je mama soms niet sterk noemen (vervolgens een stilte). Mijn belangrijkste troef: als er geen meisjes zouden zijn, zouden jullie ook niet bestaan. Bij wie denk je dat je in de buik heb gelegen? (nog meer stilte. Gefronste wenkbrauwen). Dat is pas een superkracht, zeg ik vervolgens.

Gisteren een judotoernooi met de jongens. Ze doen regelmatig mee. Goed voor het leren van de worpen, goed voor het zelfvertrouwen. Nr1. zat gisteren in een poule met 4 jongens en 1 meisje.

Die jongens, die kon hij nog wel net aan. Maar toen zijn laatste partij. Tegen het meisje. F. van 6 jaar, met de gele band. Ik zag haar tegen de andere jongens al goed vechten, alles had ze gewonnen. Maar nr1. tot nu toe ook. Het ging nu om de eerste plek.

F. gaf niet op. Ze was niet op de grond te krijgen, hoe hard mijn oudste zoon ook zijn best deed. Ze viel aan. Pakte hem stevig vast. Schouder tegen schouder. Op een gegeven moment had ze nr1. ook op de grond, maar toen weigerde mijn zoon uiteraard op te geven. Met al zijn kracht voorkwam hij dat zijn rug de grond niet aanraakte, waardoor de wedstrijd toch verder ging.

Uiteindelijk wist nr1. haar toch op de grond te krijgen waardoor hij het partijtje had gewonnen.

We waren trots natuurlijk, mijn man en, en mijn vader, want die komt ook altijd kijken en zijn tante (mijn schoonzusje) en oom die ook trouwe fans zijn.
Maar toch vond ik F. net zo stoer.

Bij elke toernooi kijk ik niet alleen naar mijn kinderen, maar ook naar de meisjes. Ik vind ze zo stoer. Vanaf 4 jaar tot de grotere kinderen van ongeveer een jaar of 11, 12, denk ik. Ze zijn harstikke sterk. Zijn niet op de grond te krijgen. Ze geven niet op en ik heb elke keer een glimlach op mijn gezicht als er een meisje wint.

Ik denk dan terug aan mezelf als klein meisje. Ik werd op ballet gezet, heel leuk hoor, maar ik denk dat het voor mijn zelfvertrouwen een stuk beter was om op judo te zetten.

Na de wedstrijd liep de zaal leeg. We waren een sjaal kwijt, ik keek nog even in de jeugd kleedkamer, waar ik F. zag met haar moeder. Ik kon het niet nalaten om haar te feliciteren met de tweede plek. Haar moeder stond er trots bij. Goed is ze he, zei ze, en ik zei: zo ontzettend goed. Je bent echt een geduchte tegenstander voor die jongens hoor. Een glimlach van F. Dankjewel, zei ze, en ze liet me trots haar medaille ziet.

Van dit soort meisjes, daar moet de wereld het van hebben.

(ps, weet dat ik jullie vele(!) interesse in mijn stukjes (de “claps”) en reacties/mailtjes heel erg waardeer! Liefde voor jullie).

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store