We moesten een nieuwe verzekering afsluiten, en voor die nieuwe verzekering moesten we een medische keuring ondergaan, LOML en ik. Voor die medische keuring moest je een vragenlijst invullen.

Er was een vraag “wat is uw beroep”, en ik vulde in thuismoeder. Toen werd er gevraagd hoeveel uren ik per week werkte.

Ik rekende uit 24x7=168 uren, maar ik kon dat getal niet invullen. Het systeem pakte geen getallen met 3 cijfers.

Dus haalde ik thuismoeder weg en maakte er “nvt” van en dat pakte het systeem wel, waardoor ik ook niet hoefde in te vullen hoeveel uren ik per week werkte.

Dat stak nogal. Niet alleen bestond thuismoeder niet, wat ik deed, alles wat ik deed 24 uur per dag, 7 dagen in de week, was niet van toepassing. Niet belangrijk. Bestond niet. Het verzorgen van kinderen, het huishouden, zorgen dat 3 kleine wezens volwassen mensen zouden worden die het goed zouden doen in de maatschappij, voor de maatschappij, dat was allemaal niet van toepassing.

Ik heb er niet vaak last van in het dagelijkse leven, het is natuurlijk niet zo dat ik elke dag zo’n vragenlijst in moet vullen.

Maar soms voel ik het wel.

Ja, soms, heb ik het gevoel dat ik als thuismoeder niet mee tel. Toen ik een schoolreunie had met hbo klasgenoten, iedereen werkte in de juridische wereld en ze hadden het over wetten, het werk, over bezwaarschriften, en de gemeentes, en ik, ik was stil.

Of toen we een nieuw huis kochten en ik mee ging naar de makelaar om papieren te tekenen. Nee, zei ik nog zo tegen LOML, ik ga niet mee, want ik hoef toch niet te tekenen, jawel hoor, zei hij nog, volgens mij wel, en dus ging ik toch mee, en het hele gesprek werd er niet tegen mij gepraat, werd ik niet eens aangekeken, werd mij niets uitgelegd over de aktes, over berekeningen, belastingen, datums van het nieuwe huis, en alleen LOML hoefde te tekenen.

Ik voelde me verschrikkelijk, na dat gesprek. Sorry, zei LOML, ik dacht echt dat jij ook moest tekenen, en ik zei nee, ik wist het wel. Ik zei het nog.

Na het invullen van die vragenlijst was dan de keuring waar LOML en ik samen heen gingen. Eerst had hij een gesprek met de dokter, toen ik.

Het was een oude vrouw, met lang grijs haar en een bril op. Ze leek op de directrice van mijn oude basisschool.

Zo, zei ze, toen ik ging zitten. Dus jij bent de mede ondernemer. Ze had een grote glimlach op haar gezicht.

Dat klopt, zei ik met een lach.

Als zij ook maar een klein beetje wist hoe fijn die opmerking van haar was.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store