Mama zit op haar telefoon.

Ik breng de jongens altijd naar zwemles. Een paar weken terug, toen ik in London zat, deed mijn man het. Hij vertelde later dat nr1. tegen hem in de auto zei dat hij wel goed moest kijken hoe goed hij kon zwemmen. “En niet zoals mama, die zit de hele tijd op haar telefoon te kijken”.

Dit liet ik even op me inzinken. Heel even voelde ik me schuldig, maar daarna niet meer. Ik zal jullie uitleggen waarom.

Toen ik nog geen kinderen had, of nouja, toen ik alleen nog nr1. had en hij nog heel klein was, zag ik dat ook om me heen. Ouders die wat doelloos op hun telefoon zitten te swipen terwijl hun kindjes wat schattigs deden. De eerste keer zwemles zag ik ook eens hoe een moeder verveeld voor zich uitkeek, wachtend tot de zwemles voorbij was.

Ik kon het me gewoon niet voorstellen. Die eerste keer zwemles, en judoles, en nou ja alle eerst keren, ik vond het geweldig. Tranen in mijn ogen. Trots was ik. Super geweldig.

Ik begrijp die verveeld kijkende wachtende moeder bij zwemles nu een stuk beter. Zwemles duurt niet lang, een half uurtje, max 3 kwartier. In die tijd doen ze niets anders dan heen en weer zwemmen. Zo af en toe leren ze een duik. Zo af en toe mogen ze in een grote donut zwemmen. Zo af en toe mag het zwemvestje af. Maar het is vooral heen en weer zwemmen, want dat is kennelijk zwemles weet ik nu. Sterk worden in de armen, in de benen, zodat ze later zonder zwembandjes kunnen zwemmen.

De eerste keer is leuk en trots, de tweede keer denk je: misschien doen ze iets nieuws, de derde keer weet ik: dit ene half uur is van mij. Alleen van mij.

En dat betekent dus dat ik in dat ene half uur al mijn opgespaarde Blendle artikelen kan lezen. Dat ik muziek kan luisteren. Dat ik mijn vriendinnen kan terug appen. Dat ik op Pinterest kan kijken. Zo af en toe kijk ik even op, zwaai ik naar ze, steek ik mijn duim op, en drink ik mijn koffie.

Is dat erg, vraag ik me af. Ben ik een slechte moeder omdat mijn zoon dat zag: mama zit alleen maar op haar telefoon. En ongelooflijk, ik realiseerde me al heel snel: dit is niet erg. En dat zegt wat, voor de perfectionistische moeder die ik ben. Voor de moeder die zo streng is voor haarzelf, als ik. Dat ik kan zeggen: dit ene half uurtje is voor mij, en alleen voor mij, en laat me. Ik hou va mijn kinderen, maar om 30/45 minuten lang te kijken (van overigens een behoorlijke afstand dus heel goed zie ik ze niet eens) naar ze te kijken terwijl ze heen en weer zwemmen, zelfs ik word daar verveeld van.

Neemt niet weg dat ik dat nr1 ook even uitlegde. En dat het overigens alweer voorbij is, want sinds kort gaat nr3. ook mee naar zwembad. Dat betekent dat ik niet eens op mijn telefoon kan kijken omdat ik op nr3 moet letten. En zo af en toe vooral niet moet vergeten om te kijken naar nr1 en nr2 die zwemmen. En heel goed ook, want nr1. kan inmiddels al zonder zwemvest. Ik zag het. Ik stak mijn duim op. Hij zag mij ook kijken. En ik was, want het is de eerste keer, super trots.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store