Vorige week had ik een kennismakingsgesprek met een coach. Het was, zoals gezegd, een kennismakingsgesprek, een gesprek waar ik vooral wou weten of ik het echt nodig had, of het echt bij me zou passen, en nouja, eigenlijk was mijn eigen vraag: heb ik dit nodig, of zit ik op de goede weg?

In het kort vertelde ik een beetje over het proces wat ik de afgelopen jaren had meegemaakt, waar ik nu in zit, en wat mijn vraag eigenlijk was. Ik heb het gevoel dat ik goed bezig ben, zei ik, tenminste, dat wil ik graag denken. Maar misschien kan het toch geen kwaad om zo af en toe met een onafhankelijk persoon te praten.

Ze vroeg me onder andere waarom alles zo perfect moest van mezelf, waarom ik zo streng kan zijn, wist ik al waar het vandaan kwam? Ik vertelde over mijn vader, dat die ook heel streng kan zijn voor zichzelf maar vooral voor zijn kinderen en dat ik daardoor best gevormd ben met het idee “het is nooit goed genoeg”. Kwam ik alsnog met een 10 thuis, dan was zijn antwoord “de volgende keer moet je voor een 11 gaan”.

Ze legde toen uit dat zoiets een “overtuiging” is, een overtuiging, een waar ik in ben gaan geloven, en geloof dat zoiets ook echt de waarheid is. En toen zei ze “die overtuigingen hoeven natuurlijk niet perse slecht te zijn. In zekere zin hebben ze je misschien zelf ook geholpen in het leven. Je moet je alleen afvragen of ze je nu nog steeds helpen”.

Ik vond het een mooi idee, wat ze toen zei. Dat ze me ook hebben geholpen, die overtuigingen, en dat was ook echt zo.

Alle dingen, doelen, die ik heb gehaald in het leven is omdat ik het beste uit mezelf wou halen. Mijn diploma’s bijvoorbeeld, ik ging door, omdat dat mijn overtuiging was. Onafhankelijk zijn, ook dat was iets wat daarbij hoort, mijn vader leerde mij daarin tot het uiterste te gaan. Hou nooit je hand op zei hij. Zorg dat je het voor jezelf voor elkaar krijgt.

Het zijn allemaal heel zwart witte overtuigingen, maar zo is mijn vader, en zo kan ik ook behoorlijk zijn (workin on it!). Alles of niets. Geen grijs gebied. Maar de vraag is dus, helpen deze overtuigingen mij nog steeds?

Van de week moest ik hier weer aan denken. Nr1 werd 6 jaar, ik brak mijn mooie hoofd over wat ik moest mee geven naar school voor de traktaties. Ik kon wel een zakje chips meegeven, maar dat gebeurt bijna altijd, en ik wou eigenlijk iets gezonds. Goed, bananencake dan maar dacht ik dus.

Ik op internet een recept zoeken, tig recepten natuurlijk. Veel met amandelmeel, maar zo gezond hoefde dat ook weer niet voor mij, dus ik zocht eentje met gewoon meel, en eindelijk vond ik dus een recept.

Alleen, en nu komt het, ik vond het recept niet echt goed genoeg. Yep. En toen dacht ik: straks is de bananencake niet lekker.

Ik zat daar in het weekend over te malen, wandelend, achter de kinderwagen (zo komen de beste observaties), en toen bedacht ik me opeens: jezusmina Des, wat ben je nou aan het doen? Wtf ben jij nou eigenlijk aan het doen? Straks is de bananecake niet lekker? Een cake, voor een klas vol 4, 5, 6 jarigen, die alles eten wat zoet is, en allang blij zijn met een cake (iets anders dan die eeuwige zakjes chips!), zelfs dat moet perfect voor je zijn??

En toen dacht ik dus aan dat ene zinnetje van de* coach “helpen de overtuigingen je nu nog steeds?”. Nou helemaal dus echt mooi niet.

Ik volgde dus gewoon dat ene recept, maakte met de jongens 4 bananencakes, die de klas overigens over-heer-lijk vonden, volgens nr1 wou er een meisje zelfs 2 stukjes. Dus.

De* coach zei ook “misschien ben jij wel een heel makkelijk persoon van jezelf”. En terwijl ze dat zei was dat ook precies wat ik weleens moeilijk kan vinden. Ik ben van mezelf heel makkelijk, maar door de overtuigingen van vroeger kan ik, ondanks dat, dus heel streng zijn voor mezelf.
En toen dacht ik dus, van de week, ik wil het mezelf gewoon makkelijk maken.

Dus maakte ik samen met mijn lief ideetjes voor het verjaardagsfeestje voor nr1, en elke keer als ik het mezelf moeilijk maakte was het vooral een strengheid naar mezelf “dit is eigenlijk niet goed genoeg”, en dacht ik meteen “maar ik ga het mezelf dus vooral makkelijk maken”.

En dat deed ik ook bij de woede aanvallen van nr2 (ja nog steeds aanwezig). Geen geschreeuw, geen ge-onderhandel, ik maakte het mezelf gewoon makkelijk. Ga dan maar op de trap zitten als je niet wil eten/luisteren/geen kleren aan wil doen/de baas wil spelen over nr1/ enz.

Toegegeven, het was niet altijd makkelijk. En het lukte ook niet altijd. Dat ik later dan dacht: Des, dat hoefde niet zo moeilijk. Maar ik vind het voor de rest best een mooi doel.
Het leven een stuk makkelijker maken.

*de: ik zeg de altijd “de coach”, en niet “mijn” coach, omdat ik vooralsnog twijfel of ik ermee door wil gaan cq of ik het echt “nodig” heb.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store