Ja, tuurlijk, het zat er aan te komen. Maar de scholen dan ook dicht? En de sportschool? Juist dat uurtje in de week, soms wel 3x als ik mazzel heb, keeps me sane. En dan de scholen, ik hou van mijn kinderen, maar dat ze nu dus elke dag thuis zitten en ik ze elke dag moet vermaken en lesgeven…

ik ga vanzelf denken ja maar. Ja maar Des, je bent toch thuismoeder, dat scheelt. Ja maar Des, je woont nu in een veel groter thuis, dat is toch ook fijner! Ja maar Des, lockdown1 heb je ook overleefd, dit kan je ook wel. Ja maar Des, er zijn ouders die het veel zwaarder hebben.

Maar toen zei gisteravond iemand “je mag het ook zelf gewoon even zwaar vinden zonder dat “maar iemand anders heeft het erger”. Het maakt de situatie van de ander niet minder erg, en het zegt ook niet dat jij het zwaarder hebt. Het is gewoon zoals het is.

Dus, ja, we wonen in een groter huis met meer groen om ons heen, en ja, die rust, zonder gehaast in de ochtend, is ook fijn, en toch he.

En toch.

Vind ik het stiekem ook wel spannend. Een beetje eng misschien. Bang, dat ik het toch niet aankan, om er voor de kinderen zijn, dat ik ze zat ben na een paar dagen, dat ik een terror mom ga worden, dat ik de dagen af ga tellen tot 19 januari, bang, gewoon bang. De angst om het niet aan te kunnen.

Om het allemaal niet aan te kunnen.

Gisteren sprak ik een podcast in voor Hade. De titel “als ik het kan, kan iedereen het”.

Toepasselijk.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store