Ik heb prachtige oorbellen en natuurlijk ben ik deze kwijtgeraakt. Want ik, Des, raak altijd mijn sieraden kwijt, en ik snap gewoon niet waarom en hoe en waar ze dan zijn.

Nouja, met die oorbellen, daarvan snap ik het wel. Als ik niets te doen heb, wat voor me uit zit te staren, dan zit ik altijd aan die oorknopjes te draaien. Kennelijk is de sluiting los gaan zitten. En ik heb lang haar. Dat lange haar van mij draag ik vaak los, en dan gaan wat haren aan die oorknopjes zitten. En ook, laatst had ik een feestje, niet zomaar een feestje, mijn verjaardagsfeestje, en toen knuffelde ik met een vriendin van mij, en toen bleven ook nog eens haar lange haren in mijn oorknopjes zitten.

Gevolg: oorknopjes kwijt. Die ene ben ik al een paar eerder kwijt geraakt, maar in huis en een paar keer kwam nr2. heel enthousiast naar mij toe “mama, kijk!”. In zijn kleine vingers een oorbel. Oh wat een geluk, zei ik tot een paar keer aan toe, ik ben deze oorbel al een paar keer kwijtgeraakt en nu toch weer gevonden!

Van de week was ik gaan wandelen met nr3. Die zat in zijn kinderwagen en toen we eenmaal thuis waren merkte ik dat de speen kwijt was. Die had hij waarschijnlijk ergens onderweg uitgespuugd. Die speen, dat vond ik niet zo erg.

Maar de speen hing aan zo’n eh speenhanger, die kun je dan aan het jasje of shirtje vastzetten. Dat voorkomt dus dat zo’n speen kwijtraakt (je denkt: dat had je moeten doen Des, maar mijn zoontje trekt de hanger altijd los).

Dat hangertje, die speenhangertje dus, die hebben we al 6 jaar. Ik kreeg die van mijn nichtje voor nr1. toen hij net geboren was. Niet dat hij nou een speen had, maar toch. Het hangertje is van stof en ruikt heerlijk. Zoals knuffelbeertjes ruiken. Of doekjes van kinderen. Naar een beetje kwijt van mijn kinderen, naar de was, naar van alles en nog wat, maar vooral ruikt het naar ultieme liefde.

En die hanger was ik nu dus ook kwijt en dat vond ik wel jammer.

De dag erna ging ik boodschappen doen en toen nam ik dezelfde route. Ik keek extra goed om me heen, en je raadt het niet, vlakbij ons huis, op de stoep vond ik de speen weer. Met het hangertje. Wat een geluk dacht ik toen, we hebben het weer gevonden!

Maar ik ben nu dus 2 ringen kwijt. Een mooie paarse steen zit erin, en een blauwe. Het zijn 2 ringen die ik altijd samen draag. En ik heb ze ergens neergelegd. Natuurlijk heb ik geen idee waar. Ik dacht bij mijn ouders thuis (nee), bij mijn schoonouders thuis (ook niet), misschien in mijn tas of toilettasje (nee), en ik kan ze thuis nergens vinden.

En daar baal ik zo van. Het zijn fijne ringen en bovendien mag ik van mezelf niet mijn droomring kopen voordat ik deze twee ringen weer heb gevonden.

Dus hopelijk denk ik binnenkort weer “wat een geluk! Ik heb ze toch weer gevonden”.

(het zal wel niet).

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store