Ik bevind me in een kleine cirkel.
Letterlijk en figuurlijk.

Het is een kleine cirkel van dezelfde mensen die ik om me heen heb en daarbij beweeg ik me ook echt in een kleine straal om me heen. De school. De supermarkt. Judo. De sportchool. Soms een uitschieter naar het zwembad voor zwemles. Soms een uitschieter naar de stad, steeds vaker gaan LOML en ik donderavond naar de bioscoop.

Soms, heel soms, moet ik in de ochtend ergens heen. Op de fiets. Zoals laatst, toen ik in de ochtend de trein pakte naar Amsterdam. Toen viel het me echt op.

Al die mensen die ook ergens heen gaan. Naar werk. Naar school. Naar de universiteit. Ik bevond me nu, zo leek het dan, in hun wereld. Ik zag ze fietsen, elke dag dezelfde route. Met hun ogen dicht misschien, zouden zij die route kunnen fietsen.

Die dag in de trein zag ik het gemak van die mensen, hoe ze *bliep* de ovchip kaart scanden. Hoe ze instapten. Met een bakje koffie. Sommige met een krant. Hoe ze gingen zitten, heel vanzelfsprekend. Hoe ze wat om zich heen keken, zich misschien wel ergerden aan die typische openbaar vervoer dingen. Dat denk ik dan. Ik bevind me daar nooit. Ik ben altijd thuis, niet in de trein.

Ik keek naar mezelf van bovenaf. Ik zag het aan mezelf: het ongemak, waar was mijn ov chipkaart, oh nee, die heb ik niet, ik heb immers alleen maar een kaartje, geen abonnement, die had ik ergens op mijn telefoon, waar ik speciaal de ns app voor had gedownload, waar zat die, waar zat de ticket, had ik alles, mijn koffie, mijn tas, welke trein, welke coupe, moest ik ergens overstappen, wat zijn de ongeschreven regels van het openbaar vervoer?

Ik hoorde hier niet. En ergens ook wel.

Het was op dat moment, terwijl ik eindelijk zat in de trein, dat ik om me heen keek en dacht: dus dit is wat jullie doen. Jullie werkende mensen. Jullie studerende mensen. Dit is jullie wereldje.
Pas dan heb ik door hoe klein mijn wereldje is.

Als ik soms, heel soms, om me heen hoor, of als ik op instagram zit dan zie ik iedereen feestjes afgaan, of vergaderingen, of borrels, of weer een etentje in de avond, een filmpje pakken, op instagram stories zie ik de telefoon rondgaan, die grote groepen mensen, collega’s misschien wel of echte vrienden, ja ik kan niet anders toegeven dat ik dan denk: is mijn cirkel niet te klein? Zit ik niet in een te kleine bubbel?

Het is goed voor mij om er even uit te gaan. Bijvoorbeeld toch dat dagje naar Amsterdam. Toch meedoen met die vegetarische kookclub. Andere mensen zien. Meer mensen zien. Niet altijd die van mijn mijn zelfde kleine wereld.

Mijn kleine cirkel met mijn, vooral, 3 kleine mensjes erin.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store