Vijf stippen op mijn been erbij.

Voor mij een emmer voor als ik moet overgeven. Achter mij speelde iemand gitaar. Er wordt gezongen, ik ruik de geur van een palo santo stokje dat wordt aangestoken.

Ik adem diep in en uit. Concentreer me. Het duurt niet lang of ik voel het opzwellen, mijn vingers, mijn gezicht. Ik voel mijn hart steeds harder bonsen.

Ik blijf doorademen. Mijn mond valt vanzelf een stukje open, ik word een beetje onrustig en probeer anders te zitten. Ik krijg het heel warm opeens, en krijg zin om mijn trui uit te doen. Maar ik weet dat het afleiding is: de warmte, het voelen opzwellen van mijn gezicht.

Dan voel ik me misselijk worden. Ik pak de emmer op, buig me voorover. Overgeven “gewoon” lukt me nooit, ik moet mijn vinger in mijn keel steken. Dat doe ik een beetje, maar dat is genoeg, want gal komt er al uit. Nog een klein beetje.

Een hand op mijn rug. Gaat het, vraagt iemand. Ik knik. Wil je er nog een stipje bij? Ik voel dat het genoeg is. Ik wil graag even liggen, zeg ik.

Ik ga op de bank liggen, ik krijg een deken over me heen.

Dan ga ik opnieuw de diepte in. Opnieuw voel ik mijn gezicht opzwellen, zo erg dat mijn mond vanzelf open moet. Ik lig half te slapen, half in de ceremonie. Omdat ik zoveel water heb gedronken voel ik de neiging om boertjes te laten, maar het lukt me niet.

Blijven ademen. Dan voel ik me heel licht. Losstaan van deze wereld, losstaan van mijn lichaam dat maar een schild is.

Niet veel later wordt het drukkende gevoel steeds minder. Ik doe steeds meer mijn ogen open. Kijk om me heen. Voorzichtig probeer ik weer te zitten, dat lukt.

Anderhalf uur later sta ik weer buiten, bij mijn fiets.

Die dag heb ik een verjaardag, later moet ik oppassen bij mijn neefje. Voor de zekerheid neem ik mijn laptop mee, misschien dat ik verder wil met mijn boek.

Maar mijn hoofd zit helemaal leeg. Gedachten zijn weg. Soms poppen ze even naar boven, maar ik hou ze niet vast, ze gaan weer weg. Het is stil, om me heen, maar vooral in mij.

Ik besluit die avond niet te schrijven maar wat te lezen. Langzaam dommel ik een beetje weg tot mijn schoonzusje en haar man weer thuiskomen.

Sliep je, vraagt mijn schoonzusje.
Ik geloof het wel, zeg ik, maar ik denk dat ik nu weer wakker ben.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store