Ik kwam er laatst achter dat sommige kinderen van nr1 en nr2’s judoles kennelijk zo goed zijn dat ze een kleur slip mogen overslaan.

Dat wist ik dus niet. Maar mijn man wees mij op een jongetje die er later op kwam dan onze kinderen maar die wel een slip verder is.

Ok, eerlijk? Het eerste wat ik dacht was: mijn kinderen zijn dus niet zo goed in judo dat ze een slip over mogen slaan. Of hoe mijn man het nog beter zegt: ze zijn misschien wel de slechtste.

Maar, daar zegt mijn man achteraan, dat geeft niets. Ze moeten er in komen, ze moeten het leren, en het maakt mij helemaal niet uit wat voor kleur slip ze hebben als judo ze maar een mooie basis geeft.

Dat dacht ik dus niet. Ik dacht: shit. Kut. Ik wil dat ze ook een slip over mogen slaan. Ik wil dat ze de beste zijn. In alles!! [insert: gemene lach].

Maar toen was er laatst dus weer een judoles. Mijn kinderen zaten, zoals gewoonlijk, te lachen, te rennen, de oefeningen wat slappe hap achtig mee te doen, want ze waren moe, en zagen judo als 1 grote apenkooi les waar ze ook nog eens zo af en toe met anderen mochten stoeien. Een meisje, een klein meisje, verder met kleur band dan mijn jongens, deed een judo worp. Een beetje verkeerd. Haar vader keek vanaf de zijlijn toe en begon te schreeuwen. Kom op, J! Die moet beter! Opstaan! Kom op!!

Een judoles later hoorde ik de vader van dat jongetje, die dus later op judo zat dan mijn kinderen maar dan wel met een kleur slip verder, tegen hem praten in de kleedkamer. “Je moet niet met die jongens mee doen die nonchalant zijn. Je mag niet nonchalant doen! Serieus moet je meedoen!”.

Ik weet wat je (zijn hier lezers?) denkt. Ik weet in ieder geval wat ik dacht. Verschrikkelijk. Plaatsvervangende schaamte. Dat je begint te schreeuwen tegen je 4jarige dochter dat die het nog veel beter moet doen. Oh, laat ik niet zo’n moeder zijn, dacht ik.

Maar ik ben het dus stiekem wel, blijkt dus. Ik wil dat ze een kleur slip of band overslaan. Ja! Zo ben ik dus!

En tegelijk denk ik: maar wacht eens even. Is er werkelijk iets fouts aan om het beste uit je kind te halen? Zodat ze zo later alleen maar de beste versie van henzelf worden? Is het echt verkeerd? Is het niet juist de taak van ons als ouder om juist je kind helpen te presteren?

En als dat zo is, hoe doe je dat dan? Schreeuwen aan de zijlijn van een sportveld? Pushen in de kleedkamer? Zeggen dat een 10 het allerbeste is, en niet lager?

Nee, tuurlijk niet. Ik weet het ook wel. En toch ergens denk ik ook: maar hoe dan wel? En vooral: waarom het doet het me toch wat, dat een ander kind beter is in judo dan mijn kind? Wat zegt dat over mij?

To be continued. Maar dat is het altijd met het ouderschap lijkt mij.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store