Ze is jarig. Mijn beste vriendin. 34 jaar wordt ze.

De dag voor haar verjaardag appte ze ons. “Ik kijk terug naar mijn 33 jaren en ik heb niets gedaan waarvan ik wou dat ik ze deed”.

We vertelden haar dat het goed was zoals ze was.
Dat ze moest op schrijven waar ze dan wel tevreden over was.

Ga ik doen, zei ze. “Ik ga nu slapen. En slaap lekker”.

Vandaag is ze jarig. Ik kan niet naar haar toe. Ik ben vergeten een kaartje te sturen. Ik heb alleen een kado gestuurd. Een kado vanuit de webwinkel die niet is ingepakt. Het komt met een kartonnen doos door de zoveelste medewerker ingepakt. Niet met liefde. Niet met intentie.

Ik had moeite moeten doen om naar haar toe te gaan. Ik had slingers mee moeten nemen. Haar moeten verassen op werk. Ik had op z’n minst een kaartje moeten sturen. Of een taart. Per post. Of een kado, zelf ingepakt. Met een lintje en een veertje.

Sorry dat ik zo afwezig ben, appte haar ik haar. Ik moet je vaker vragen hoe het met jou gaat. Sorry. Het spijt me. Maar ik kom terug.

Het geeft toch niets, zei ze. Ik ben hier. Ik ga nergens heen.

Ik had een betere vriendin moeten zijn. Voor haar. Voor mezelf.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store