Ik ben dan toch bij jou, zei mijn moeder, maak nou maar een afspraak met de pedicure.

Als mijn moeder er is om op te passen vind ik vaak dat er wel tig betere dingen zijn die ik kan doen, maar ik moest dus een afspraak maken voor een pedicure. Dat deed ik.

Het was een aardige vrouw, met wie ik een afspraak had. We raakten in gesprek terwijl ze mijn voetjes weer heerlijk zacht maakte. Ze bleek ook indonesisch te zijn, geadopteerd dat dan weer wel. Madurees bleek ze te zijn, en ergens kon ik het wel aan haar zien. We hadden een fijn gesprek, over haar familie, haar adoptieouders, haar vriend, haar biologische moeder en 9 broers en zussen die ze een aantal jaren terug in het echt heeft ontmoet. Het viel tegen, zei ze. Geen spoorloos verhaal. Mijn biologische moeder voelde vreemd aan, vertelde ze, en het was allemaal een beetje teveel. Sinds dat moment heeft ze geen contact meer met ze.

We hadden het over vriendschappen. Ze zei dat er soms mensen voorbij komen in je leven waar je het heel goed mee kan vinden, en dan opeens is het klaar. Dat kan. Sommige mensen blijven altijd in je leven, zijn een constante factor. Waar je ook bent, hoe je leven ook is, zij zijn er altijd. Ja, ik snapte haar. Ik vertelde haar dat ik soms moeite had om vriendinnen los te laten. Vriendinnen met wie het altijd goed is geweest, en dan opeens is er geen klik meer. Dan was er een periode geweest dat het ook intens was, zegt ze, misschien wel te intens.

Later moest ik daaraan terugdenken. Te intens. Dat kan natuurlijk ook. Misschien kan ik als persoon, dus als vriendin, ook wel te intens zijn.

Een dag later fietste ik met nr3. naar de bibliotheek. We zaten bij een kinderhoek, hij zat te kleuren. Er was nog een klein meisje bij, met haar moeder. Ik had even geen zin om te kletsen en staarde wat voor me uit. Ik dacht aan dingen die me de laatste tijd waren overkomen. Emoties die ik voelde.

Ik keek op mijn horloge en het bleek al later te zijn dan ik had verwacht. Kom, zei ik tegen nr3, we gaan nog even snel boodschappen doen. Ik wilde hem op maar zijn gipsbeentje bleef hangen en woesjjj, daar ging de pot met kleurpotloden allemaal op de grond.

Oh, zei de moeder, laat maar joh, ik ruim het wel op. Ik doe het wel, zei ik, en ik legde aan haar uit dat hij zijn beentje had gebroken en er gips omheen zit. Wat zielig, zei ze, ze vroeg hoe het was gebeurd.

We raakten zo aan de praat, van het gebroken beentje van nr3, tot kinderen die vallen, en opeens hadden we het over het loslaten van kinderen, ze vertelde over haar leven, dat ze bezig is met haar scriptie, ze doet een studie sociologie, ze komt uit het zuiden van het land, haar familie woonde daar en zij is alleen hier in Groningen met haar man en dochtertje. We hadden het over het ouderschap, over moeder zijn, over moe zijn, over de dingen die allemaal zo nieuw zijn voor haar, en ik vertelde dat haar vragen herkenbaar zijn toen ik ook “nog maar” 1 kind had. Ze zei “wat mooi, al die dingen die je zegt, je bent opeens zo’n spiegel voor mij. Misschien verwacht ik wel teveel van mezelf”, en ondertussen was ik weer gaan zitten, ik was mijn boodschappen alweer vergeten, en we praatten zo een uur verder terwijl onze kinderen samen speelden.

Zij zocht nog een soort van opvang, ik wist van een peuterspeelzaal waar je gratis ochtenden kunt komen. Dit klinkt misschien raar, zei ik, en als je het niet wil geeft het ook niets hoor, maar als je mijn telefoonnummer wilt hebben dan stuur ik je de gegevens van die peuterspeelzaal wel toe.

Dat vond ze juist heel lief.

We praatten nog na, ik moest ondertussen echt gaan, en bij het weggaan zei ze “echt leuk je ontmoet te hebben. Misschien zie ik je nog wel in de buurt”.

Thuis kreeg ik inderdaad een whatsapp van haar, ik appte terug over de peuterspeelzaal, we zouden contact houden.

Ik had net besloten dat ik me echt minder, veel minder, moet focussen op mensen waar ik geen energie van krijg. Vriendinnen die heel ergens anders zijn dan ik (en ik dus net zo goed). Vriendinnen waar het gewoon niet meer mee klikt, hoe verdrietig dan ook. Afscheid nemen moet ik. Loslaten.

En ook niet bang zijn om nieuwe mensen toe te laten in mijn leven.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store