In een doos

Toen ik in groep 6 zat gingen we verhuizen. Naar een groter huis. Naar een andere wijk. Op een dag werd er aangebeld. Het was het buurmeisje. Simone.

Hoi, zei ze, ik woon hiernaast, zei ze.
Ik was alleen thuis. Ze stapte gewoon naar binnen. Zullen we verstoppertje spelen. Oh ok, zei ik, is goed.

Ik wist niet zo goed wat ik moest doen en tegelijkertijd dacht ik maar dit kan ook een nieuw vriendinnetje zijn.

Jij moet tellen zei ze.

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10

Ik zocht haar in het hele huis. De keuken. De slaapkamers. De badkamer. Ik ging naar zolder. Het was daar nog niet opgeruimd. En waren alleen nog maar dozen.

Daar op de grond zag ik haar. Bij 1 van de vele verhuisdozen. Ze keek wat erin zat.

Wat ben je nu aan het doen, vroeg ik haar.
Gewoon, zei ze. Kijken wie je bent. Wat je leuk vindt enzo.

Ze dacht het daar in 1 van de vele dozen te kunnen vinden.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store