ik wil geen kleren meer dragen dat knelt, in mijn buik, een strakke spijkerbroek, en ik op moet passen als ik teveel uit adem, dan gaat het knoopje los, de rits naar beneden, plop, daar komt mijn moederbuikje eruit. Ik wil niet meer. Ik wil kleren dragen dat lekker voelt, dat lekker zit, fijne stoffen, dat nergens knelt en benauwd zit en ik gewoon kan ademen, heel diep in en heel diep uit, zonder dat er iets puilt over de randjes.

Ik wil niet me niet meer scheren, niet meer scheren omdat ik het gevoel dat het moet van anderen, van de samenleving, dus ik draag een jurk, maar ik heb stoppeltjes benen, nou en, ik wil me niet hoeven scheren omdat “straks zien anderen en dan denken ze dat ik zo’n vieze met haren vrouw ben”, maar ik wil me wel scheren omdat ik het zelf fijner vind, zo’n gladde zachte huid. Maar wanneer denk ik het, en wanneer denk ik het door de maatschappij?

Ik wil niet meer behoeftig achter me kijken als ik ongesteld ben en het bloed druppelt in de wc, is de wc bril schoon, zijn er geen druppels meer, of als ik een wc papier pak en mezelf afveeg, dan wil ik dat gewoon doen, doen, zoals het kan zoals het mag en niet omdat het netjes is dat er geen druppels bloed zijn, net zoals ik ook gewoon wil poepen wanneer ik wil in plaats van me af te vragen of het niet gaat stinken, en ook wil ik niet meer mijn vuile onderbroeken een beetje onder de wasmand verstoppen, want stel dat mijn onderbroek open en bloot lig en mijn man dat ziet en denkt dat ik vies ben, terwijl

ik ben een hele schone vrouw.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store