ik voel me een oude taart terwijl ik dit schrijf

(maar toch, het moet geschreven worden).

Vandaag was niet een beste dag jongens. Soms schrijf ik stukjes voor, maar vandaag niet, vandaag is het 22 januari, het sneeuwt buiten, het is avonds, de kids liggen al op bed en ik kan alleen maar diep zuchten en blijven ademhalen en denken: morgen is weer een dag. Morgen is er weer een nieuwe kans.
Het was iets met een 4 jarige die moe was geloof ik. Of in een sprong zit. Of gewoon een fase. Of alles tegelijk. Nouja, hmmfpgdvr.

Anyway, vanochtend bladerde ik door een oude Flow (love de Flow magazines, ooit had ik eens abonnement, maar soms vind ik de edities net teveel op elkaar lijken en veel herhaling, dus nu blader ik er even snel door in de boekhandel, is ie leuk, dan koop ik em, anders niet) en daarin las ik een artikel over dat we nu leven in een wereld die complex en onzeker is en snel verandert.

Ik schreef er hier al een stukje over, dat ik het soms totaal niet trek, al die keuzes en mogelijheden die er bestaan. Ik ben er dus ook achter gekomen dat ik echt last heb van keuze stress. Het overvalt me gewoon. Ik liep laatst door de supermarkt en het was niet normaal meer hoeveel potjes pindakaas er te koop is. Niets meer een simpele pot calve, nee je hebt nu met puur alleen pindakaas, met zeezout er doorheen (natuurlijk), iets met caramel, iets met kokos, iets biologisch (natuurlijk), enz enz. Nou is dit iets simpels natuurlijk, hallo, we hebben het over pindakaas, maar is dit niet herkenbaar? Dat je zin hebt in pindaas, dat je door de supermarkt loopt, al die potjes ziet en denkt: ja maar dit is allemaal lekker! of niet! of he? welke moet ik nou kiezen?? En stel nou dat ik de verkeerde kies?? Ook dat is een gevolg van al die keuzes en mogelijkheden. Ik zat laatst voor de gein te kijken bij airbnb voor een huisje ergens, en ze zagen er allemaal zo leuk uit!! maarja, stel nou dat je net de verkeerde kiest? Stel nou dat je eentje kiest, en dat je later denkt, shit, maar dat ene huisje, misschien was die wel veel leuker??

Goed teveel keuzes dus. Allemaal mogelijkheden. De wereld verandert, zo snel, en dit zijn de dingen waar ik moeite mee heb:

  • dat het allemaal zo snel gaat. Vroeger ging je naar de bibliotheek om een boek te lenen, en daar stond dan een waarheid in, en dat was dan zo, heel lang. Nu verandert alle informatie zo snel. Om maar niet te spreken over al die onderzoeken die er lopen. De ene dag moeten we wel vlees eten, de andere dag niet. Door internet is er zoveel informatie te vinden en wat is nou echt? Wat is waar? Wat is fake? Wat klopt nu wel en wat niet?
  • dat je maar 1 fout hoeft te maken en je daar je hele leven last van krijgt. Ik noem een Dotan met zijn fake profielen. Is het goed? Nee. Is het begrijpelijk waarom hij het deed? Ja, ik snap wel waarom je in deze maatschappij waarin alles om de likes gaat dus nep profielen gaat aanmaken. Maar hoe hij vervolgens zo ontzettend wordt neergehaald op Twitter, is dat dan goed? Ik vind het leuk hoor, ergens wel, dat ik de tweets over bijvoorbeeld Heel Holland Bakt (Cas eruit! Boehh!) kan nalezen. Maar ik dacht ook laatst: wil ik uberhaubt wel een boek schrijven en dat vervolgens een lezer denkt: wat een shitboek, en ermee aan de haal gaat op Twitter? Verschrikkelijk, echt. En het is niet dat ik niet tegen kritiek kan, we weten denk ik allemaal wel hoe ontzettend lelijk de comments online kunnen zijn (vraag Sylvane Simmons maar. Of Anouk).
  • Ik ging als kind al naar Bali en Kuta was heerlijk rustig. De enige toeristen die er liepen waren de aussies, het strand was plastic vrij, en er was nauwelijks verkeer. Wie nu in Bali is geweest weet dus ook hoe het nu gaat. Oftewel: het is fijn dat we nu nog sneller op vakantie kunnen gaan. Maar tegen welke prijs?

hmmffp, ik merk dat ik, nu ik dit stukje schrijf, eigenlijk nog negatiever word dan ik vandaag al een beetje ben.

Goed, vergeet bovenstaande lieve mensen, laat ik maar gewoon mooi afsluiten met een pretty things lijstje:

  • raar maar waar, maar dat ik me dus toch nog een beetje zo voel, verdrietig en blij tegelijk. Ik voel me een tikkeltje bedroeft alsof ik elk moment kan huilen, en toch is alles ook in balans waardoor waar ik me ook happy voel. Het voelt fijn, ja toch wel
  • dat nr3 zo ontzettend ontiegelijk cute is. Nee maar echt. Hij lacht echt altijd. Hij zegt zo lief “daag”, als je zwaait. Hij kletst altijd zo schattig als hij alleen in bed lig (kan ik horen via de babyfoon), oh het is echt zo’n fijn lief kind.
  • Om het eerlijk te verdelen: mijn andere twee kinderen zijn ook zo cute. Ik ben zo trots op nr1 dat hij het zo goed doet op zwemmen. Hij vindt het echt leuk en telt elke keer de dagen af. En nr2, nouja goed, die is ook wel lief. Nee maar echt. En hij kan heel goed dansen.
  • Dat ik boodschappen heb gehaald voor de hele week. Fijn gevoel, dat alles al in huis is.
  • De nieuwe True Detective. Nu al spannend.
  • Dat ik zo veel kook de laatste tijd, en daar ook echt van geniet, en dat ook echt terug proef.
  • Een jurk kopen in de sale voor 6 euro!!!
  • Gucci Bloom
  • de beddengoed van Suite702. Echt zo zacht en kraakt zo lekker en oh zo fijn. Elke avond een feestje om eronder te liggen
  • chocolate fudge cake. Die wil ik heel graag maken maar dan moet hij natuurlijk ook gegeten worden, en eigenlijk wil ik even heel erg op mijn eten letten (doei maand december), maar tegelijk denk ik van YOLO??!! Ik ga er nog een nachtje over slapen mensen. Wat denken jullie
  • de bloedmaan van afgelopen ehh zondag/maandag. Ik heb em gezien! En ik vond het prachtig. En ook:
  • de lucht ‘s ochtends van vandaag en gisteren. Zo mooi! Oranjerozepaarsblauw achtig.

Voel me alweer een stuk beter gelukkig. Fieuw.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store