Ik vermoed dat dit stukje weer over de liefde gaat.

De laatste dagen vind ik het weer ontiegelijk moeilijk om mijn bed uit te komen. Ik weet niet hoe het komt, een paar weken terug had ik er helemaal geen problemen mee. Rond een uurtje of 6 hoor ik nr3 zingen in zijn bed, de broers volgen al snel, ik blijf liggen tot een uurtje of half 7 en ga prima mijn bed uit. Goed te doen.

Misschien dat het komt doordat nr3 last heeft van tandjes en een paar dagen om 5 uur al wakker werd. Ergens daar ging het mis, geloof ik. Nu wordt hij alsnog wakker om 6 uur, maar goed, dat uurtje verschil he, dus eigenlijk is het nog steeds 5 uur.

Ik slaap ontzettend diep deze dagen. Als ik in de verte nr3 hoor huilen, klik ik op mijn telefoon en zie ik dat het 6 uur is. Voor mijn gevoel is het nog midden in de nacht. Ik heb ook hele vage bizarre dromen: dat ik vermorzeld wordt door een dikke grote slang, dat ik aan het wegrennen ben voor iets zwarts, dat ik vage berichten lees in mijn telefoon. Zou het iets betekenen?

Vanochtend kon ik het echt niet. Ik kon het nog wel net opbrengen om naar de kamer van de jongens te lopen en nr3 zijn speen te geven, maar terug in mijn bed mompelde ik iets van “ik kan het echt niet” en “ik ben zo moe”, en wonder boven wonder (*kuch*), pikte LOML de hint op. Ik ga wel, zegt hij. Nee, wacht even, zeg ik, het lukt me toch wel. Nee, blijf maar liggen, zegt LOML weer. Ik ga er nu wel uit.

Het zijn de magische woorden die elke moeder wilt horen, geloof me.

Ik draai me om en ga verder slapen, tenminste, ik hoop dat ik toch wat wakker blijf want LOML moet over een paar dagen weer naar het buitenland en dan is het belangrijk dat ik in ritme blijf, natuurlijk.

Maar het lukt me niet. Ik slaap weer verder, heel diep, ga gewoon weer verder met vage dromen vol zwarte monsters. Heel vaag op de achtergrond, in een gedempt geluid hoor ik wel iets om me heen. Ik hoor dat LOML een paar keer de slaapkamer binnenkomt om kleertjes te pakken voor nr3. Ik hoor hem een paar keer de trap op en af lopen, kleren pakken voor de grote broers. Ik hoor hem in de woonkamer af en toe iets roepen tegen nr2 “niet doen!”, of tegen nr1, als hij naar de wc gaat “rustig doen, mama slaapt”.

En dan opeens, ik word heel langzaam wakker, hoor ik ze over de gang lopen. LOML doet dappere verwoede pogingen om 3 kinderen klaar te maken voor school, schoenen aandoen , jassen dichtritsen, voorkomen dat nr3 de trap weer op loopt. En daar tussendoor hoor ik de lieve woorden “zachtjes he jongens, mama slaapt” en “beetje rustig doen nr2, laat mama nou even slapen, kom op”.

Een paar minuten later hoor ik ze de deur uitgaan. Ik ga uit bed, loop naar de badkamer, poets mijn tanden en was mijn gezicht.

Even later hoor ik LOML thuiskomen. Goedemorgen, zegt hij. Jij was ver heen.
Ik geef hem de dikste kus die ik geven kan, een warme knuffel, nog een kus in zijn nek. Nou, nou, zegt hij, waar heb ik dit aan te danken? Oh, je wilt niet weten hoe er ik dit beetje uitslapen nodig had, zeg ik. Hij kijkt mij serieus aan.
Ik mag dit wel vaker doen, zegt hij. Er meer uit gaan in de ochtend, en jou even laten slapen.

Liefde.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store