Ik weet niet meer waar ik het precies las, volgens mij het eerste boek van Lianne, dat ze soms er heilig van is overtuigd dat ze een mailtje krijgt “Lianne, je stelt geen ruk voor als decaan, je doet maar wat, ga maar weg”. Zoiets. Ik las het en ik dacht oh wow. Ik ben blij dat ik niet de enige ben.

Want ook dat denk ik weleens. Bij momenten dat ik moe ben, bij momenten dat ik er doorheen zit, als ik het druk heb, of er even alleen voor sta met de kinderen.

Dan ben ik er van overtuigd dat er bij mij wordt aangebeld. Iemand van bureau jeugdzorg, of wat dan ook. Des, je bent echt een waardeloze moeder. Verschrikkelijk. Hoe durf jij jezelf moeder te noemen zeg.

Het is niet alleen bij het moederen, vaak wel want dat is toch wat ik altijd ben, een moeder. Het is ook als ik ukelele speel, dan geniet ik, ik zing, en dan denk ik “oh Des. Hou toch eens op. Stel je alsjeblieft niet zo aan. Je kan dit toch helemaal niet”.

Mijn boek lees ik nog een keer door. En natuurlijk, het hele proces heb ik nauwelijks last gehad van gedachten. Ik genoot er oprecht van, ik heb alle eerlijkheid en liefde in gestopt. En dan, gisteren, als ik het boek nog even doorlees denk ik: jeetje Des. Wat ver-schrik-ke-lijk, dit boek. Oh man. Dit is echt het meest erge boek ooit. Hoe durf je dit uit te geven. Hoe arrogant kun je zijn dat je denkt dat er ook maar iemand is die dit boek wilt kopen.

Op dit soort momenten kan ik mijn ergste vijand zijn. Beyonce kan op dat moment mijn boek kopen, het voorlezen op instagram en tegen mij zeggen “Des, you can do it”, maar ik denk alleen maar “waardeloos. Echt een waardeloos geval ben ik”.

Nou, dit soort gedachten helpen natuurlijk totaal niet. Ik ga dit stukje ook niet eindigen met dat ik er vanaf nu ga zorgen dat ik ze nooit mee ga hebben.

Want, deze gedachten, deze ontzettende strengheid naar mezelf toe, ze zijn er altijd. Soms heel lang niet. En soms heel vaak wel. En soms gewoon eventjes. En soms ook gewoon niet.

Het verschil met vroeger, en dan spreek ik toch wel over zeker 5 jaar geleden, is dat ik er toen helemaal aan de haal kon gaan. Dat ik er in kon blijven hangen, dagenlang, wekenlang. Dat ik uithaalde naar iedereen die ook maar niet samen met mij in mijn slachtofferrol wou hangen.

Ik heb mijn grootste angsten durven los te laten. Dat betekent nu dat ik mijn gedachten zie en hoor en ze laat gaan. Laat maar gaan. Laat maar komen. Ik. ben.niet.bang. meer. Kom maar, maak me maar af.

Toen ik gisteren, voor het eerst want mijn boekproces deel ik nooit met LOML, het is helemaal van mezelf, de cover en achterkant liet zien aan LOML was ik wat stil. Prachtig, zei hij, heel mooi Des. Ik zei “ik las net mijn boek na en natuurlijk vond ik het boek op dat moment ontzettend shit”. Hij moest lachen. “Ja tuurlijk dacht je dat Des”, zei hij toen. “En dat zul je vast nog weleens denken”.

Hij gaf me een kus op het puntje van mijn neus. Ik moest lachen. ‘Je bent mooi als je lacht”, zei hij toen.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store