Ik kijk niet vaak tv (meer), maar er is 1 programma waar ik al jaren zwaar fan van ben en dat is masterchef australia. Op net 5 is nu van maandag tot en met donderdag seizoen 11 aan de gang EN GODVERDOMME IK HEB NET PER ONGELUK GELEZEN WIE DE WINNAAR IS !!

Nou goed. Niets aan te doen.
In ieder geval, gisteren kookte een kandidaat iets heel simpels namelijk een indiaas laagjes brood met tomatenchutney (njamm), en de jury vond het overheerlijk en toen moest de kandidaat huilen. Het was heel ontroerend om te zien. Jurylid George vroeg hem waarom hij moest huilen en toen antwoordde hij “ik wil mensen ontroeren met mijn eten en als ik mensen zo zie genieten van het eten dat ik maak, dat is bijna alsof je God ziet”.
Als ik het dus even zelf mag samenvatten: hij vind het fijn om voor mensen te koken, om mensen te zien genieten van zijn eten.

Sinds ik weer op instagram vertoef kom ik, wederom, de ene na de andere zelfhulp cursus tegen. Hoe jij je regie over je leven weer in handen neemt. Hoe je je eigen kracht kunt vinden. Hoe je voor jezelf kunt zorgen. Hoe je voor jezelf kunt kiezen. Jij, jij, jij, jij. Oftewel: ik, ik, ik, ik.

Ik vind juist dat het om meer draait dan dat. Dat je ook eens iets voor een ander kan/moet doen.

Vorig jaar winter nog, toen ik zo moe was en gebroken nachten enz, enz, enz, toen riep LOML eens een keer boos “het draait echt niet alleen om jou, Des”.

Ja, eyeopener. Het draait niet alleen om mij. En dat mis ik soms weleens, in die zelfhulp cursussen, maar ook bij mensen om mezelf, en ja ook natuurlijk bij mezelf.

Hoevaak zeggen of horen we niet “ik wil eerst mijn eigen leven op orde hebben”. Ik wil eerst mezelf goed leren kennen. Ik wil eerst leren om alleen te zijn. Ik heb eerst even tijd voor mezelf nodig.
Ik snap het allemaal, echt. En een beetje selfcare didnt hurt nobody. Maar waarom, en nu zeg ik even iets geks misschien hoor, doen we het niet tegelijk? Voor onszelf zorgen en voor die ander?

Ik schreef het ergens al eerder, maar op het moment dat ik me niet lekker fijn voel kan ik niet tegen de kinderen zeggen “joe, mama gaat even een weekje weg, want ik wil echt eventjes alleen leren zijn”. Het leven gaat door. Mijn leven, en dat is dus in dit geval met 3 kids, gaat door. En dat kan best samen: jezelf leren kennen, en zorgen voor een ander. Sterker nog, het een motiveert de ander.

Ja, we kunnen leren om vaker nee te zeggen (ben ik zwaar voorstander van en mag ik ook echt gaan leren), maar waarom denken we het niet om en zeggen we juist vaker ja, maar dan wel ja tegen de dingen die er aan toe doen? Ja tegen vrijwilligerswerk bijvoorbeeld. Ja, om eens je ouders een dagje uit te nemen. Ja, om eens voor een ander te zorgen. Ja, om eens een cake te bakken en die uit te delen in de straat.

Natuurlijk draait het, zoals altijd, ook hier in balans. Moet je bijvoorbeeld maar blijven geven in een vriendschap waarin je niets terugkrijgt? Wat de grens hierin is bepaal je natuurlijk altijd zelf.

Wel merk ik de laatste maanden dat juist de momenten dat ik me niet lekker in me vel voel, zin heb om iets voor een ander te doen. Om mensen uit te nodigen bij mij thuis zodat ik voor ze kan zorgen. Extra lief te zijn voor mijn kindjes. Mijn net-mama-geworden-buurvrouw uitnodigen voor een kopje koffie. Mijn man zijn benen masseren terwijl hij voetbal kijkt, ook zoiets. En dit is een flinke reminder naar mezelf, want juist op de momenten dat ik me niet fijn voel ben ik er ook ster in om zelf alle aandacht op te eisen.

Gisteren tijdens het kijken van masterchef, toen die kandidaat dat zei, snapte ik pas echt waarom hij moest huilen. Omdat het zo fijn kan zijn om voor een ander te zorgen.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store