Ik ben verder echt totaal geen cynisch persoon geworden hoor

Donderdagavond, 5 december. We besluiten naar het nieuwe Forum (nu al mijn lievelingsgebouw in Groningen) te gaan, en de film Parasite te zien, nadat we eerst 3 kleine parasietjes in bed leggen (haha, grap van de dag).

De film wordt gedraaid in de luxe bioscoopzaal, en luxe is die zeker met leren chill stoelen en zelfs loveseats.

Maar goed, ik wil het eigenlijk met jullie hebben over de reclames voor de film.

We beginnen met eentje van Conimex, over cassave kroepoek. In docu stijl hoor ik de woorden duurzaam, authentiek, over smaak die behouden moet blijven. Conimex helpt de boeren in Indonesie met duurzame teeltmethode. Iets over vruchtbare toekomst voor het land, iets over echte smaak dat beschermd moet worden.

Ik voel een cringe opkomen, mijn cynische ondertoon. Ja zeker, Conimex gaat helpen zeker. En dan zo’n zogenaamde docu stijl reclame de wereld in gooien. Dat we allemaal maar aan de kroepoek (nee: KRUPUK) van Conimex gaan. En de boeren in Indonesie gaan nu zeker opeens veel verdienen?

Dan de volgende reclame.

Het begint met een vrouw die vertelt hoe perfectionistisch ze altijd was. Hoe alles altijd perfect moest, in haar baan als jurist, als moeder, in de sport. Tot het niet meer kon. Haar lichaam kon niet meer.

Ik kijk ernaar en denk “sneu, ja, echt zielig, dat perfectionisme ook dat iedereen heeft”.

Maar dan op het beeldscherm weer de vrouw. “En toen ontdekte ik mindfullness” (ik denk: een reclame over mindfullness?) “de VGZ mindfullness app leerde mij luisteren naar mijn hoofd en mijn lijf. Ik ben weer terug in het leven”.

Godverdomme, denk ik. Niets burn out, overspannen of mindfullness, nee dit is gewoon een ordinaire reclame over een app van de VGZ (overigens: ook voor niet-leden!) en we weten allemaal wat dat betekent: kom naar ons! Stap over naar VGZ!

We zijn nog niet klaar.

Na de VGZ reclame komt er nog eentje. Een reclame met warme sfeerbeelden. Ik zie sneeuw, kerst, kerstbomen, kadootjes, lieve kindjes, verliefde mensen, een eettafel vol eten en gezelligheid.

Niet zomaar mensen, nee nee, mensen zoals jij en ik. Gewone mensen. We beginnen met een shot van een donker gezin die er top uitzien. Dan een vollere vrouw in glitter kerstjurk waar een stukje van haar buik te zien is, want ja, vollere mensen mogen er nu ook zijn! Dan een shot van een oudere blanke man met zijn donkere vriendin, dat we weten “kijk dit soort relaties bestaan ook!”. Vervolgens een shot van twee mannen die met elkaar zoenen, weer een shot van donkere mensen, kortom een reclame met veel diversiteit.

Mooie beelden, een kerstige reclame van de Hennes.

Enjoy the moments in between, zegt Hennes. En kijk ook wat voor mooi bedrijf wij zijn! Niets fast fashion, niets arme kindjes die voor noppes kleding maken, niets armoedige arbeidsomstandigheden. Nee, wij gaan mee met de maatschappij en kennen ook alle mensen die er gewoon mogen zijn, ja ja!!

Zo zit ik deze reclames te bekijken. Cynisch. Wantrouwend. Ik geloof ze niet, die bedrijven. Ze willen toch allemaal geld verdienen, steeds meer, nog meer, de rijkste zijn, oh al dat geld, yes yes, we worden rijker, steeds rijker!

En toch, even later als ik thuis ben bedenk ik me: jeetje Des. Waarom is dat het eerste dat je denkt? Dat wantrouwen tegen grote bedrijven, die zwarte humor erbij?

Waarom denk ik niet: wat fijn dat Conimex die boeren op Java wilt helpen? Waarom denk ik niet: och wat fijn dat ook niet-leden gebruik kunnen maken van zo’n meditatie app (je bent toch zo van het mediteren, Des??)
Waarom denk ik niet: oh Hennes, wat een fijne reclame, eindelijk diversiteit, en niet alleen blank en slank?

Waarom denk ik eerst aan het negatieve, moet ik bijna kotsen van die reclames in plaats van het goede te verwelkomen?

Ja tuurlijk weet ik waar het vandaan komt. Ik ben niet iemand die snel iets geloofd, zeker niet iets van Al Die Grote Bedrijven. Ik geloof niet alles wat op het internet wordt gegooid, ik ben een kritische denker (geworden).

Maar kennelijk ben ik ook zo’n iemand voor wie het dus nooit goed genoeg is. Die Grote Bedrijven moeten natuurlijk geld verdienen, maar dit kleine dingetje wat ze erbij doen, waarom kan ik dat niet toejuichen onder het mom “alle beetjes helpen?”.

Misschien is dit wel een goed voornemen voor volgend jaar. Misschien wel.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store