Nog even over dit stukje, over creatief zijn, iets willen ondernemen: ik zou dus ook wel iets heel goed kunnen.

Ergens in uitblinken. Ergens echt een passie voor hebben. Ergens zo goed in kunnen zijn dat ik dat ook met gemak kan zeggen: ik ben hier goed in. Iets willen leren, of ergens echt een talent voor hebben, en dit met gemak kunnen doen, omdat het nou eenmaal gewoon “in me zit”.

Ik lees vaak de Flow bijvoorbeeld, en je hebt daar wel mooie reportages in, bijvoorbeeld de “verleden, heden, toekomst” over iemand. Vaak lees ik dan in zo’n stuk dat diegene ergens echt goed in is, en daar dus zijn of haar beroep van heeft gemaakt. Of ik lees een reportage over, nouja vaak creatieve mensen natuurlijk, die dan zeggen “ik had altijd al dit willen worden, en nouja, ik deed eerst dat, maar toen volgde ik toch de opleiding, en toen was ik dit, en ik vind dit zo fijn om te doen!”.

Ik zou dat ook wel willen, denk ik. Ergens heel goed in zijn…waar ben ik dan eigenlijk goed in vraag ik mezelf wel af. Ik zou wel iets willen ontwerpen, of iets vormgeven. Iets vanaf het begin maken, tot het eind. Ik zou denk ik wel goed in iets willen zijn waar andere mensen ook iets aan hebben. Andere mensen blij maken bijvoorbeeld.

Ik weet zelf niet echt iets concreets. Ja tuurlijk, schrijven, komt als eerste in me op, ik vind het vooral leuk om te doen, maar ben ik er echt goed in? En als ik dan er goed in zou zijn (wie beslist dat trouwens?), wat precies zou ik er dan mee doen?

Het zijn van die vragen die er altijd achterna komen. En ook: waarom doe je het dan niet gewoon Des?

Er zijn verschillende antwoorden daarop. Ten eerste: ik heb het druk met 3 kids die alle aandacht van mij vragen. Dat wil ik ze ook geven, en niet half half, wat ik zeker ga doen als ik ook besluit om er iets “naast” te doen. Met een duidelijke disclaimer erbij: alle respect voor moeders die dit dus wel kunnen / willen doen. Een ander antwoord, en daar moet ik ook gewoon eerlijk in zijn is: ik ben ook wel een beetje bang. Bang dat ik het niet kan. Bang dat het mislukt. Bang dat ik faal.

Nr1 vroeg mij laatst iets, of ik iets ook kan (ik weet niet meer precies wat het was), en toen zei ik: nee, dat kan mama helaas niet. En toen zei nr1: ohh, mama je mag niet “ik kan het niet” zeggen.

En dat is waar natuurlijk, want dat is iets wat ik hem ook altijd leer: niet zeggen dat je iets niet kan, want van proberen kan je leren.

Goede zin eigenlijk. Ik zou het zelf moeten naleven.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store