Hoe verder we fietsten, hoe stiller het werd. Om ons heen, op de weg. Een paar vogeltjes. Het geluid van een blaffende hond.

Naar links.
Nu naar rechts.
Rechtdoor.
Pas op, er komt iemand langs, afstand houden, fiets jij maar alvast voorop.

Nu weer naar rechts.
We fietsten rechtdoor. Telden de beren die voor het raam zaten. Bij sommige ramen stond geschreven #berenjacht.

Nog een stukje verder. Het groen kon je al zien. Weiland. Koeien. Paarden. In de verte de snelweg.

Opeens konden we niet verder fietsen.
Afstappen. De bal uit de fietstas.

Een groot grasveld. Een mooi speeltuin. Geen kinderen verder. Kop rollen bij een stang. Een mooi uitzicht op een groot wijd weiland. In de verte lag Hoogkerk.

Een paar grote kinderen waren kikkervisjes aan het vangen. Jongens. Een meisje, met rood haar. Ze had een kort broekje aan, regenlaarzen.

Ze hadden plezier, met de hele groep. Een jongen met wit haar, met een grote bril was als enige met het meisje aan het praten.

Toen ze voorbij liepen hoorde ik een andere jongen pesterig aan hem vragen “en met welke vrienden ga je nu dan spelen? Oh nee, die heb je niet”.

Het meisje met lange rode haren deed een stap naar voren. “Hij heeft mij”, hoorde ik haar zeggen.

Zo begint een liefdesverhaal, dacht ik.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store