Het gaat wel weer goed

Na het (vooral af-) schrijven van dit stukje vorige week, besloot ik maar te doen wat E. al aanraadde, net zoals vriendinnen zeiden, en ja, natuurlijk weet ik het zelf ook wel heel goed, het gevoel mag er zijn. Gewoon maar toelaten, accepteren Des, ondergaan, vasthouden.

Toelaten. Dan maar zo voelen. Ik deed mijn telefoon wat meer weg en ergens, in de dagen erna begon het weer wat te klaren in mijn hoofd. Ik kreeg meer energie, zin om dingen te doen, om dingen aan te pakken, meer zelfvertrouwen in mijn lijf.

Ik weet niet eens precies wat nou echt de “oplossing” was. Ja tuurlijk, het toelaten. Ik had opeens wat meer tijd om te sporten, dat hielp. Ik deed een boswandeling met de jongens, altijd fijn. Ik las een hele mooie dichtbundel, waardoor ik opeens al het verdriet voelde, ik huilde wat, ik at wat chocola,

de nieuwe poef kwam binnen, en ik werd spontaan vrolijk van de mooie kleur roze. Ik bestelde een mooi blauw marokkaans kleed voor in de kamer van de jongens, en doordat het lichter werd in mijn hoofd, zag ik ook steeds beter hoe het huis er steeds meer uit begon te zien hoe we het voor ogen hadden.

Ik zou zo graag willen dat ik dit gewoon weet van te voren. Dat stukje vertrouwen, dat het wel komt Des, en niet meteen nu, maar gewoon wanneer de tijd daar klaar voor is.

Wat mij weer komt op het stukje geduld. Dat ik al niet echt heb in mezelf, hoewel, de laatste tijd ben ik echt wel meer gaan slower liven, maar toch, in tijden dat ik me wat donker voel merk ik ook dat ik nog steeds dat ongeduld heb. Die onrust.

Nou goed, wat ik wil zeggen is, het gaat weer goed. Ik ga dit stukje bij mijn favorieten zetten geloof ik.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store