Het eerste stukje in 2020 dat over de liefde gaat

Hoe werkt dat nou eigenlijk, met verliefd zijn, met houden van? Verliefd zijn, dat is die heftige fase toch, vooral in het begin, juist in het begin. Die fase van dat je alleen maar bij elkaar wilt zijn, met elkaar wilt knuffelen, elkaar wilt zoenen, elk klein plekje van elkaars lichaam wilt ondekken. Dat je bijna niet kunt eten of slapen van verliefdheid, ja die fase. Die verschrikkelijke prachtige mooie roze bril die je op hebt, iedereen is mooi, de hele wereld is goed, en hij (of zij, het kan!) is helemaal perfect zoals hij/zij is.

Die fase, hoelang duurt het? Ik weet het niet. Geen besef van tijd natuurlijk, in die fase. Geen tijd wanneer je weer weg moet gaan, wanneer je uit het warme bed moet, want er moet ook gewerkt worden of gestudeerd, of wat dan ook, het leven gaat door natuurlijk, ook al wil je alleen maar samen zijn, niets liever dan dat.

Het is ergens goed dat die fase ook ophoudt natuurlijk, stukje voor stukje, beetje voor beetje, stapje voor stapje. Het voorkomt dat je krankzinnig wordt van liefde, dat kan (schijnt). Na verliefdheid komt houden van geloof ik. Die intense diepe liefde, nog wel mooier dan verliefdheid. Verliefdheid is denk ik die buitenkant, de buitenlaag, en als dat eraf is komt houden van. Dat je weet: met jou wil ik mijn hele leven doorbrengen. Met jou wil ik alles ontdekken. Met jou wil ik een gezin, een familie, alles wil ik meemaken met alleen jou.

Toch hunker ik soms nog naar die verliefde fase. Die lieve mooie schattige fase, in het begin. Die ga ik niet meer maken natuurlijk, of nouja, ik ga er tenminste vanuit . Niet met iemand anders. Niet met iemand anders dan LOML, dan mijn eigen man.

En toch kan het, dat die verliefde fase weer terugkomt. Het verschilt alleen een beetje van die fase in het begin. Je bent niet onschuldig meer, niet meer zo naief. Je hebt een gezin, 3 kleine kinderen. Je hebt slaaptekort. Je ziet elkaar op zijn lelijkst, als ik slaap met open mond, als ik plas waar hij bij is, als hij een scheet laat, de zoveelste keer, godverdomme je zou het niet doen onder de dekens. Dat onschuldige mooie is er vanaf. Of nouja...

Dat mooie is er eigenlijk nog steeds. Nog dieper, nog intiemer. Zo af en toe komt die verliefde fase dus weer terug. We zitten er nu midden in. Het ‘s ochtends wakker worden en elkaar aankijken. Dat hij zegt als ik een dagje weg ben “jeetje, ik geloof dat ik je wel ga missen vandaag”. Dat ik na een hele lange dag thuiskom en zijn auto zie staan, geparkeerd, met de neus naar voren en alleen maar een glimlach op mijn gezicht krijg: ik zie het voor me. Hoe hij die auto daar heeft geparkeerd, hoe hij uitstapt, hoe hij naar de voordeur loopt, zijn sleutel in het gat, zijn schoenen uitdoet, de sleutel in het bakje doet, zijn jas uit, naar de woonkamer loopt, hoe de jongens op hem afrennen, nr2 met een aanloopje hup in zijn armen springt.

Ik zie die neus van de auto naar voren staan en het straalt gewoon een en al mijn man uit.

Ik kom binnen, ik hoor dat mijn man bezig is de kinderen klaar te maken naar bed. Geschreeuw, gelach, geouwehoer. En dan opeens hoor ik mijn man “jongens, volgens mij is mama thuis!”. Voetstappen op de gang, de deur gaat open, “mama!”. Ik heb je echt gemist, zegt hij dan, geef mij eens een kus.

Misschien is dit helemaal geen fase trouwens. Misschien is dit gewoon hoe het gaat, liefde, in het dagelijkse leven.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store