Gisteren hadden nr1 en nr2 een proefles zwemmen. Dat is dus ook een dingetje, dat hele zwemmen. Ik hoor van elke moeder om me heen hoe blij ze zijn als eindelijk de zwemdiploma’s zijn gehaald. Want dat gebreng en gehaal, en die lelijke blauwe stoffen schoentjes en die eeuwige chloorlucht, en een half uur wachten in de kantine en de patatgeur…brr.

Ik sprak eens met een moeder die ook 2 kids heeft die niet qua leeftijd niet veel van elkaar verschillen. Haar eeuwige fout, zo zei ze, was dat ze de kinderen niet allebei tegelijk op zwemles had gezet. Het had achteraf gezien veel tijd gescheeld.

We besloten daarom om nr1 en nr2 samen op zwemles te zetten. Alleen maar goed: want nr1 is een beetje onzeker, en nr2 juist niet, maar wel weer verlegen. Met zijn tweeen op zwemles zou dat dus helemaal goedkomen.

Die zwemles gisteren dus, ging gewoon hartstikke goed, en ze vonden het geweldig. Nouja, nr1 dus, die zat de hele les met een grote glimlach op zijn gezicht. Nr2, nouja, hij kreeg dus wat water in zijn neus, dus die wil nu “nooit meer zwemmen”. Hah.

Maar goed, genoeg over dat zwemmen, even over iets anders. Terwijl we zaten te wachten, merkte ik dus dat er een jongen, nouja, een man eigenlijk de hele tijd naar mij zat te kijken. Te loeren eigenlijk, te staren zowat. Ik voelde me wat ongemakkelijk maar pas veel later, toen ik al weg was, realiseerde ik me opeens dat het een oud klasgenoot van me was. Ik had met hem in groep 6 tm groep 8 op school gezeten. Met hem, wat andere jongens en wat vriendinnen waren we een soort van vast groepje. Op het schoolplein dolden we wat met elkaar, we kwamen op elkaar verjaardagsfeestje, op schoolreisjes gingen we altijd met elkaar om. Bij hem hadden we zelfs nog een slaapfeestje.

Vanochtend (erg vroeg, nr3 werd weer eens om 4:50 uur wakker) bedacht ik me hoe apart dat werkt met herinneringen. Ik herinner me wel dat slaapfeestje, dat we gingen schuifelen met zijn allen, of nouja, de jongens met de meisjes dus, maar het ontbijt in de ochtend herinner ik me weer niet. Ik herinner me dat ik dus met die jongen zeker tot en met groep 8 in de klas heb gezeten, maar de tijd erna, dat weet ik niet meer. Zijn we naar dezelfde middelbare school gegaan? Dat moet haast wel, maar waarom heb ik daar helemaal geen herinneringen van?

Het zijn vaak van die flarden. Kleine stukjes. Tijdens ayahuasca ceremonies komen er soms dingen naar boven dat ik denk: huh? Ik vergeet zoveel, maar ze zijn toch gebeurd.

Mijn moeder stuurde me vorige week wat foto’s, van mij op de middelbare school met 2 vriendinnetjes. Ik herinner me dat die zijn gemaakt, maar momenten daarom heen niet. Ik wist niet eens dat ik kennelijk zo’n goede vriendschap had met dat ene meisje, want ze kwam dus toch bij mij thuis.

Ik herinner me vakanties naar Indonesie, de geur in de vliegtuig, vakanties naar Zwitserland, waar een tante woont, ja die weet ik nog allemaal. Maar wat deed ik in de tussentijd? Wat ging er door me heen, waar hield ik me allemaal mee bezig? Ik weet het niet meer. Ik kijk naar nr1, die al een beetje kan lezen. Ik weet zeker dat ik leerde lezen in groep 3, ik was lang niet zover als nr1 nu is, en hij zit in groep 2. Toch?

Hoe werkt dat met herinneringen, dat je sommige aparte details nog precies weet, maar de meest belangrijke dingen weer niet? En zullen mijn kinderen dat later ook hebben? Oh ik hoop zo dat ze de fijne momenten zeker nog wel weten. Die mooie momenten die we hebben, zoals deze kerstvakantie waar we zulke leuke dingen hebben gedaan. Of gisteren dus zwemles, waar nr1 zo erg van genoot. En misschien vergeet nr2 het juist wel. Gelukkig maar.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store