Ik weet niet zo goed hoe dat nou gaat. Hoe het werkt. Energieen, seizoenen, de korte dagen, wintertijd, minder licht, het loslaten.

Wel merk ik het, in alles in mij. De boosheid die ik voel. Spanning in mijn lijf. De vermoeidheid. LOML die weer in het buitenland zit. Ik voel me alleen, niet alleen thuis, maar gewoon, in het algemeen. En dan dat stemmetje.

Ik doe het niet goed. Ik kan het niet. Ik ben ervan overtuigd dat ik de slechtste moeder ter wereld ben. Ik ben de enige moeder die schreeuwt. Ik ben de enige moeder die zo af en toe maar een pizza in de oven gooit. Ja, ik ben vast de enige moeder die gewoon niet kan moederen. Kijk dan naar mij, hoe slecht ik het doe.

Om mij heen allemaal kindjes die wel doorslapen. Die geen last hebben van de wintertijd. Die niet aan het eind van de dag dramabuien hebben omdat ze moe zijn.

Zie je nou wel.

Het komt door mij.

De spanning in mij lijf voel ik ‘s ochtends om half 5 als nr3. besluit dat het voorbij is met de nacht. Overdag voel ik de vermoeidheid in mijn ogen.

Ik krijg een deja vu, van vorig jaar. Toen ook zo moe, toen ook zo boos, toen ook zo die stomme ego.

En dan bedenk ik me opeens dat ook dat is goed gekomen. Ik ga op de bank zitten, pak mijn notitieboekje erbij. Ik schrijf alles praktisch op. Waar loop je tegenaan Des? Wat voel je Des? Hoe wil je je voelen Des? Wat staat er nu in de weg?

De herfst is bedoeld om te coconen. Met een dekentje op de bank. Kaarsjes aan. Comfort food. Warme soepen. Terug naar mezelf.

Ik zag zo tegen afgelopen weekend op. Ik voelde me al zo moe en dan alleen met 3 kindjes, in hemelsnaam wat moet ik dan weer doen die twee dagen? Naar buiten. Wandelen. Ik met de kinderwagen, de twee jongens met de fiets. Zaterdag maakten we een groot rondje in de wijk. Daarna naar een afscheidsfeestje van nr1. zijn beste vriendje die helaas terug moet naar Indonesie. Zondagochtend, wintertijd. We zijn allemaal om 6 uur al op. Om 9 uur zijn wel al in het bos. Het is er heerlijk rustig. Een beetje koud, maar dat geeft niets. De zon schijnt mooi door de bomen. Ik maak vele foto’s van de kinderen die ik doorstuur naar mijn man. De jongens vermaken zich prima. Ze verzamelen takken. Gaan op zoek naar mooie paddestoelen. Met een stok schrijven ze letters in het zand. Nr 3 zit met zijn nieuwe winterjas en zijn kleine laarsjes erbij. Hij speelt met de blaadjes.

Afgelopen weekend bleek juist precies goed. Precies wat ik nodig had. Mijn zusje kwam avonds langs om te helpen, het was hartstikke gezellig. ‘s avonds krijg ik een app van haar “ik weet dat je moe bent, maar je doet het zo goed”. Tranen in mijn ogen. De volgende dag komt ze weer, samen met vriendin R. uit Rotterdam. Je rockt het Des, zegt ze, wat ben ik trots op jou.

Ik voel die liefde, afgelopen dagen, zoveel. Juist wanneer ik het zo nodig had.

Deze herfst kom ik wel door. Ik kan het wel.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store