Nouja, dan ga ik toch gewoon leuke dingen plannen, dacht ik zo.

Leuke. Dingen. Doen.

Over een paar weken is er een feestje waar ik met mijn besties heen ga. Ik had dat gezellige sauna bezoek laatst met een vriendin. Ik appte in de neefjes en nichtjes whatsappgroep: joe wie heeft er zin om binnenkort naar Groningen te komen voor een eetfeestje?

En ik had mijn avondje staan, met een groep mensen ukelele spelen. Elke twee weken wordt het georganiseerd en ik dacht: leuk. Ik ga daarheen. Zo leer ik nog meer akkoorden, zo leer ik misschien ook eens om te zingen en te spelen tegelijk (lukt nu nauwelijks, krijg spontaan kortsluiting in mijn hoofd), en eindelijk, oh yes eindelijk, ben ik even van huis.

Het was heel gezellig, daar niet van. Ik leerde wat meer akkoorden, en inderdaad: speel je met een groep dan lukt op 1 of andere manier het zingen opeens wel.

Maar na anderhalf uur dacht ik: ik wil naar huis. Ik mis thuis. Ik mis de kinderen. Ik mis LOML.

De bijeenkomst zou twee uur duren, maar na twee en een half uur spelen was het nog niet klaar. Hoe lang duurt dit eigenlijk, vroeg ik de man die naast mij zat. Nog een half uurtje wel, zei hij terug.

Dan ga ik nu toch naar huis, zei ik. Ik stond op, pakte mijn ukelele en liep terug naar de auto.

Hoe was het, vroeg LOML thuis, en ik vertelde hem hoe het was, en toen zei ik: “en dan toch, ik mis jullie he”.

Hij begon te lachen, natuurlijk. Zei ik toch, zei hij toen. Maar soms moet je even weg van huis om het thuis te missen. Ook al is het maar voor een uurtje.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store